تبليغاتX
آموزش.طراحي.شبكه.نرم افزار. <body>
دوشنبه یکم بهمن 1386

نتورك + قسمت 15

اصول و مبانی TCP/IP :
- پروتکل های TCP/IP
- آدرس دهی IP
پروتکل های TCP/IP در دهه ی 1970 برای استفاده در شبکه ی سوئچینگ ،بسته ی وزارت دفاع آمریکا، ایجاد شدند، که در آن زمان ARPANET نام داشت.
لایه های TCP/IP:
چهار لایه TCP/IP عبارتند از:
- پیوند: بسته پروتکل TCP/IP در لایه پیوند دارای پروتکل های ابتدایی از قبیل ،پروتکل نقطه به نقطه(PPP) و پروتکل اینترنتی خط سریال(SLIP) می باشد.
این پروتکل دارای لایه های فیزیکی مختلف یا پروتکل های پیچیده ی LAN از قبیل اترنت و یا Token Ring نمی باشد.
علاوه بر این TCP/IP دارای پروتکلی می باشدکه ARP نام دارد.
- اینترنت: این لایه دقیقا معادل با لایه شبکه مدل OSI می باشد.IP پروتکل اصلی این لایه می باشد و کپسوله کردن داده ها، مسیریابی آدرس دهی و قطعه بندی را برای پروتکل های لایه انتقال انجام میدهد.
علاوه بر IP دو پروتکل دیگر به نام های ICMP و IGMP و تعدادی پروتکل متخصص در مسریابی پویا هم در این لایه کار می کنند.
- انتقال: این لایه معادل با لایه انتقال مدل OSI است که در این لایه دارای دو پروتکل به نام های پروتکل کنترل انتقال(TCP) و پروتکل دیتا گرام کاربر(UDP) می باشد که به ترتیب سرویس های اتصال گرا و بدن اتصال انتقال اطلاعات را ارائه می کنند.
- کاربرد: پروتکل های TCP/IP در این لایه دارای اشکال گوناگون هستند،بعض از آنها مثل FTP میتوانند مستقلا یک برنامه باشند،در صورتیکه بعضی دیگر مثل HTTP به برنامه های کاربردی سرویس میدهند.

SLIP" و PPP"
پروتکل های لایه پیوند هستند و از آنها در شبکه های گسترده ای که توسط خطوط تلفن و انواع دیگر لایه های فیزیکی به همدیگر متصل شده اند،استفاده میشود.
PPP از SLIP پیچیده تر است و از پروتکل های بیشتری برای برقراری ارتباط بین دو سیستم استفاده میکند.
"ARP"
محل آن در لایه TCP/IP نامشخص است.این پروتکل سرویسی را برای IP انجام میدهد که به نظر میرسد باید در لایه پیوند قرار گیرد.
این پروتکل بدون توجه به لایه ای که به آن نسبت داده میشود.سرویس بسیار مهمی در LAN های TCP/IP تامین میکند.

20:43 | اشكان |




دوشنبه یکم بهمن 1386

نتورك + قسمت 14

 و NCP :
Spx پروتکل اتصال گرای نت ور می باشد و بسیاری از سرویس های TCP از جمله کنترل جریان و تصدیق دریافت بسته را انجام می دهد.
سرورهای نت ور از SPX برای ارتباط بین صف های پرینت ،سرورهای پرینت و پرینترها و برنامه های بخصوصی که به سرویس های این پروتکل نیاز دارند،استفاده می کند.
NCP مسئول کل ترافیک اشتراک فایل تولید شده توس سرویس ها و سرویس گیرنده های نت ور می باشد.در نتیجه از این پروتکل بسیار بیشتر از SPX استفاده می شود.
برخلاف TCP/IP و SPX قالب پیغام های دخواست و جواب در پروتکل NCP متفاوت است. علاوه بر این پیغام NCP دیگری وجود دارد که NCPB نامیده می شود و سیستم ها را قادر می سازد تنها با یک تصدیق چندین پیغام را بفرستند.

20:42 | اشكان |




دوشنبه یکم بهمن 1386

نتورك + قسمت 13

پروتکل های لایه انتقال :
- TCP
- UDP
- SPX
- NCP
TCP و UDP :
پروتکل TCP/IP در لایه انتقال دارای دو پروتکل کنترل انتقال(TCP) و پروتکل دیتاگرام کاربر (UDP) می باشد.
TCP یک پروتکل اتصال گراست که سرویس مطمئنی را با تضمین توزیع بسته، تصدیق دریافت بسته، کنترل جریان و تشخیص و تصحیح خطا، تامین می کند.
UDP پروتکل بدون اتصال که برای نقل و انتقالات کوچک استفاده می شود.

پورت ها و سوکت ها:یکی از مهمترین وظایف پرئتکل لایه انتقال شناسایی پوتکلی است که اطلاعات موجود در فیلد داده را تولید کرده است.TCP و UDP با یک شماره پورت که توسط IANA، به یک پوسه بخصوص نسبت داده شده است،انجام می دهند.
وقتی یک بسته ی TCP/IP به مقصد خود می رسد، پروتکل لایه انتقال سیستم گیرنده،دیتاگرام IP را دریافت می کند و مقدار موجود در فیلد پورت مقصد را می خواند و اطلاعات موجود در فیلد داده را به برنامه یا پروتکل مرتبط با آن پورت می فرستد.
بیت های کنترلی :
فیلد بیت های کنترلی هدر TCP دارای شش فلگ است که نشان دهنده وظایف بخصوصی است.
وظیفه ی این شش فلگ به قرار زیر است:
- URG
- ACK
- PSH
- RST
- SYN
- FIN
ایجاد یک ارتباط:
TCP اتصال گراست،پس قبل از تبادل اطلاعات،دو سیستم مورد نظر باید اول یک ارتباط بین هم برقرار کنند.در اکثر موارد برای ارسال هر فایل یک ارتباط مجزا برقرار می شود.
انتقال اطلاعات:
بعد از برقراری ارتباط هر یک از کامپیوتر ها پارامترهای لازم برای تبادل اطلاعات را دارند:
- شماره پورت
- شماره ترتیب
- تصدیق دریافت بسته
- MSS
تشخیص خطا:
در یک تبادل اطلاعات TCP اصولا دو مشکل ممکن است به وجود آید:
- پیغام ها سالم دریافت نشود.
- پیغام ها اصلا دریافت نشوند.
وقتی پیغام به مقصد می رسد،سیستم گیرنده با انجام یک محاسبه بررسی مجموع، مشابه با آنچه سیستم فرستنده انجام داده است و مقایسه ی نتیجه با مقدار موجود در فیلد بررسی مجموع، صحت اطلاعات دریافتی را بررسی می کند.
در صورتیکه مقادیر برابر نباشند،سیستم گینده پیغام را دور می اندازد.
این روند بخش بسیار مهمی از پروتکل TCP می باشد.
کنترل جریان:
فرایندی است که طی آن سیستم مقصد، در یک ارتباط TCP اطلاعاتی را در اختیار سیستم فرستنده قرار می دهد که بتواند بر اساس آن اطلاعات سرعت انتقال داده را تنظیم کند.
به تمام رساندن ارتباط:
وقتی تبادل اطلاعات بین دو سیستم تمام می شود،آن دو سیستم با استفاده از پیغام های کنترلی ارتباط را به اتمام می رسانند.

20:42 | اشكان |




دوشنبه یکم بهمن 1386

نتورك + قسمت 12

پروتکل های لایه شبکه :
- IP
- IPX
- NetBEUI
- AppleTalk
پروتکل IP :
این پروتکل شالوده ی بسته پروتکل TCP/IP است.ترکیبی از دو پروتکل IP که در لایه شبکه کار می کند و دیگری پروتکل انتقال TCP که در لایه انتقال کار می کند و مجموعاً یکی از پر کاربرد ترین پروتکل های شبکه می باشد.
وظابف IP :
- کپسوله کردن
- آدرس دهی
- مسیریابی
- قطعه بندی
- تشخیص پروتکل
(برای توضیح اضافه در خدمتم)

پروتکل IPX:
ناول با معرفی سیتم عامل نت ور، مجموعه پروتکل مختص خود را هم که IPX نام دارد طراحی و منتشر کرد..فقط سیتم های اصلی نت ور از این پروتکل استفاده می کردند.
IPX پروتکلی بدون اتصال می باشد و همانند پروتکل IP در لاهی شبکه مدل OSI کار می کند.
IPX و پروتکل های دیگر بسته ی آن فقط برای استفاده در شبکه های محلی طراحی شده اند.اما پروتکل TCP/IP برای اینترنت طراحی شده است.

پروتکل NetBEUI :
NetBEUI کم و بیش با IP و IPX فرق می کند.تفاوت اصلی در این است که نمی تواند بسته ها را بین شبکه ها مسیردهی کند.بنابراین نمیتوان در شبکه های بزرگ متشکل از چندین شبکه از آن استفاده کرد.
نام گذاری NetBIOS :
NetBIOS یک رابط برنامه نویسی است که برنامه های کاربردی از آن برای ارتباط با سخت افزار شبکه کامپیوتر و خود شبکه استفاده می کنند . NetBIOS برای شناسایی کامپیوتر های داخل شبکه از نامگذاری مخصوص خود استفاده می کند.
NetBEUI Frame (NBF) :
این پروتکل یک پروتکل چند منظوره می باشد که کامپیوتر ها از آن به چند نیت استفاده می کنند،از جمله آنها ثبت و تحلیل نام های NetBIOS ، برقراری یک نشست بین کامپیوترهای شبکه و انتقال فایل و... همه ی این عملیات توسط یک قالب فریم انجام می شود.
وظیفه ی هر یک از فیلدهای NBF :
- طول(2 بایت)
- جدا کننده (2بایت)
- دستور (11 بایت)
- داده 1(1 بایت)
- داده 2(1 بایت)
- Transmit correlator (2 بایت)
- نام مقصد (16بایت)
- نام مبداء (16بایت)
- شماره مقصد (1 بایت)
- شماره مبداء (1بایت)
- Optional (متغیر)

NMP:پروتکلی که سیستم ها از آن برای ثبت و تحلیل نام های NetBIOS موجود در شبکه استفاده می کنند.
UDP: برای تبادل مقدار کم اطلاعات سیستم ها می توانند از سرویس بدون اتصال UDP استفاده کنند.
DMP: سیستم های NetBEUI از پروتکل DMP برای جمع آوری اطلاعات رد مورد وضعیت سیستم های موجود در شبکه استفاده می کنند.

پروتکل Apple Talk :
با یکسری قابلیت ها و امکانات شبکه ای مقدماتی همانند NetBEUI برای شبکه های کوچک طراحی شده است.
انعطاف پذیری TCP/IP را ندارد اما راه اندازی آن ساده است،از نظر کارهای شبکه از قبیل به اشتراک گذاشتن فایل ها و پرینتر ها دارای بازدهی مناسب است.
اما این پروتکل از امکانات اینترنتی پشتیبانی نمی کند.


20:41 | اشكان |




دوشنبه یکم بهمن 1386

نتورك + قسمت 11

شبکه Token ring :
Token ring همانند پروتکل اترنت دارای اجرای اصلی زیر می باشد:
انواع لایه فیزیکی ، قالب فریم و یک مکانیزم MAC
(در مورد ریز موارد اجزای اصلی اطلاعات زیادی ندارم، خیلی خلاصه مینویسم، نیست که تا الان خیلی همه چیزو توضیح می دادم!!!)
شبکه های Token ring از توپولوژِی حلقه استفاده می کنند که بصورت منطقی داخل هاب پیاده سازی می شود.شکل ظاهری بصورت توپولوژِی ستاره است.
هاب داده ای را که از یک پورت دریافت می کند ، به پوت بعدی میفرستد.

مکانیزم MAC در شبکه های token ring انتقال توکن نامیده می شود. همانند CSMA/CD که مهمترین جزء اترنت است، مهمترین شاخص این نوع شبکه به شمار می رود.
در این حالت هیچ برخوردی نداریم. هر نود در صورت خالی بودن توکن اطلاعات خود را روی آن ارسال می کند.

****
شبکه FDDI :
شبکه های FDDI نیز همانند Token ring با استفاده از توپولوژی حلقه بسته می شوند و از مکانیزم کنترل دستیابی رسانه ی انتقال توکن استفاده می کنند.در این شبکه از فیبر نوری استفاده می شود.
در اینجا سیستم ها به صورت حلقه واقعی باهم در ارتباطند.برای بالا بردن قدرت تحمل خطا، از دو حلقه مجزا اسفاده می شود که ترافیک در آنها در خلاف جهت برقرار است.
کامپیوتری که به هر دو حلقه متصل باشد، DAS نامیده می شود.
بوسیله نوعی هاب به نام DAC میتوان شبکه را بصورت توپولوژی ستاره ای بست. کامپیوتری که به DAC متصل است، SAS نام دارد.
معمولا سرورها و کامپیوترهای مهم به صورت DAS متصل می شوند.

****
شبکه های بی سیم:
در این حات برای انتقال اطلاعات از کانال های بدون سیم استفاده می کنیم.
انواع سیگنال های قابل استفاده در این حالت:
- امواج مادون قرمز :برد کوتاهی دارند، فرستنده و گیرنده باید در دید مستقیم هم باشند.
- لیزر : برد آن داخل کانال فیبر تا 100 کیلومتر است،اما در فصای آزاد حداکثر 50 متر بوده و دید مستقیم آن باعث آسیب می شود.
- امواج رادیویی :انتقال به سه روش است:
• دید مستقیم: تا 100 کیلومتر را پوشش می دهد.
• حالت انعکاسی: در صورت برخورد با مانع انعکاس پیدا می کند.
• حالت پخشی: یک نوع اطلاعات در زوایای مختلف، منتشر می شود.


20:41 | اشكان |




دوشنبه یکم بهمن 1386

نتورك + قسمت 10

پروتکل های لایه پیوند داده :
- اترنت
- Token ring
- FDDI
- شبکه بندی بی سیم
اترنت:
متداولترین پروتکل شبکه های محلی(LAN) می باشد که در لایه پیوند داده کار می کند.
استاندارد های اترنت:
- DIX Ethernet I دارای سرعت 10 Mbps ، که در آن از کابل کوآکسیال RG -8 استفاده می شود . این استاندارد به اسستاندارد اترنت ضخیم(thick Ethernet ) یا 10 base 5 معروف است.
- DIX Ethernet II . از کابل کوآکسیال RG -58 استفاده می شود و به آن thin Net یا 10 base 2 اطلاق می شود.

اترنت با کابل کوآکسال:
استانداردهایی که در آنها از کابل کوآکسیال استفاده می شود تنها استانداردهایی هتند که دارای توپولوژی باس هستند.
چون نصب این کابل از کابل های UTP بسیار مشکل تر است ،امروزه دیگر از این نوع کابل اسفاده نمی شود.

اترنت با کابل های UTP :
این کابل متداولترین کابل مورد استفاده در شبکه های اترنت می باشد.
از توپولوژی ستاره ای استفاده می شود،بدین صورت که هر کامپیوتر توسط یک کابل مجزا به هاب وصل می شود.

اترنت با کابل فیبر نوری:
فیبر نوری از همان ابتدا بعنوان یکی از انواع لایه ی فیزیکی قابل انتخاب برای اترنت به شمار می رود.
FDDI رابط توزیع کنده داده در شبکه فیبر نوری می باشد.
بعدها Fast Ethernet معرفی شد که در ان از فیبر نوری 100 base FX استفاده می شد.
***
فریم اترنت:
یکی از وظایف اصلی پروتکل اترنت کپسوله کردن اطلاعاتی می باشد که از پروتکل لایه شبکه دریافت می کند.این کپسوله کردن در قالب یک فریم انجام می شود که خود شامل یک هدر و یک فوتر است.
هدر و فوتر هم دارای فیلدهای هستند، که وظایف آنها عبارتند از:
- سرفصل(هفت بایت)
- مشخص کننده شروع فریم(یک بایت)
- آدرس مقصد(6 بایت)
- آدرس مبداء (6 بات)
- نوع اترنت / طول فیلد داده (2 بایت)
- داده ها و بایت های پر کننده (46 تا 1500 بایت)
- بررسی مجموع فریم (4 بایت)

آدرس دهی اترنت:
فیلدهای آدرس مبداء و مقصد از آدرس سخت افزاری 6 بایتی که در داخل کارت شکه بصورت کد شده وجود دارد و مشخص کننده سیستم روی شبکه می باشد، استفاده می کنند.
CSMA/CD
مکانیزم MAC مهمترین جزء تعریف کننده ی استاندارد اترنت می باشد.
دو کامپیوتر که به صورت تصادفی همزمان انتقال اطلاعات انجام می دهند، بعد از برخورد داده ها این مکانیزم فعال شده و آن داده ها را از بین می برد ،سپس به طور رندوم یک سیستم را انتخاب می کند تا اطلاعات خود را ارسال کند، سپس سیستم بعدی انتقال داده خود را انجام دهد.

20:40 | اشكان |




دوشنبه یکم بهمن 1386

نتورك + قسمت 9

سرویس گیرنده ها:
سرویس گیرنده جزء نرم افزاری می باشد که کامپیوتر را قادر به دستیابی به منابعی می کند که نوسط یک سرور تامین می شود.
در ساده ترین حالت سرویس گیرنده می تواند یک برنماه مستقلی باشد که درخواست هایی را به یرور می فرستد و جواب آن را دریافت می کند.
سرویس گیرنده ها در لایه کاربرد مدل OSI کار می کنند و فقط متص یک نوع سرور می باشند، یعنی فقط با یک نوع سرور می توانند ارتباط برقرار کنند.
سرویس گیرنده هایی هستند که شما را قارد به دسترسی به منابع مشترک شبکه می کنند.
ین نوع سرویس گیرنده مختص سیستم عاملی می باشد که روی سرور قرار دارد.
در سیستم عامل های ویندوز 95،98،Me، NT و 2000 هر آنه که برای برقراری ارتباط با یک شبکه ویندوز لازم است،به همراه یک پشته شبکه ی سویس گیرنده کامل وجود دارد.
این پشته شامل بخش های زیر است:
- سرویس گیرنده
- درایورهای پروتکل
- درایورهای کارت شبکه
- سرویس ها
****
سرویس های دایرکتوری:
سرویس دایرکتوری یک پایگاه داده از حساب های کاربران و اطلاعات دیگری می باشد که مدیر شبکه برای کنترل دستیابی به منابع مشترک شبکه از آنها استفاده می کند.
سرویس های دایرکتوری یک سطحی برای شبکه های کوچک مناسب است.
مایکروسافت و ناول سرویس های دایرکتور چند سطحی معرفی کرده اند که می توانند از شبکه ها با اندازه های مختلف پشتیبانی کنند

20:39 | اشكان |




دوشنبه یکم بهمن 1386

نتورك + قسمت 8

نرم افزار های شبکه:
سیستم عامل های شبکه
سرویس گیرنده ها
سرویس های دایرکتوری


سیستم عامل های شبکه :

ویندوز NT – ویندوز 2000
این دو سیستم عامل دارای ویژگی چند وظیفه ای انحصاری هستند. یعنی سیستم عامل متناوباً اجرای یک برنامه را متوقف می کند و کنترل سیستم ا به برنامه دیگری که منتظر اجا می باشد، می دهد.بدین صورت پردازنده می تواند همزمان چندین برنامه را اجرا کند.

سیستم های فایل:
یکی از دلایل اصلی برای شبکه کردن کامپیوتر ها، به اشتراک گذاشتن فایل می باشد و در همه ی سیستم عامل ها سرویسی برای این کار وجود دارد.

ویندوز NT و 2000 سیستم فایلی به نام NTFS دارند که برای این هدف طراحی شده اند.

انواع سرویس ها:
ویندوز2000 از نظر امکانات شبکه ای دارای سرویس های مهم زیر می باشد:
Server : به سیستم امکان به اشتراک گذاشتن منابع (از قبیل فایل و پرینت ) را می دهد.

Workstation : سیستم را قادر به استفاده از منابع مشترک کامپیوترهای دیگر می کند.

Computer Browser : لیستی از منابع مشترک موجود در شبکه جمع آوری می کند و به کاربران این امکان را می دهد که از میان آن لیست هر مورد دلخواهی را انتخاب کنند.

Messenger: سیستم را قادر می سازد در مورد فعالیت های سیستم های موجود در شبکه دیگر، پغام هایی نمایش دهد.

Alerter: با همکاری سرویس messenger کاربران معینی را از هشدارهای مدیریتی که در سیستم اتفاق می افتد، مطلع می کند.

Net Logon: بین کامپیوترهای دارای سیستم عامل ویندوز کانال امنی برای ارتباطات مربوط به احراز هویت برقرار می کند.


امنیت:
ویندوزNT و 2000 نسبت به سیستم عامل های دیگر ویندوز، که بر مبنای داس هستند،دارای مدل امنیتی بسیار جامع تری هستند.

سرویس گیرنده ها:
ویندوزNT و 2000 تقریباً با تمام سیستم عامل های سرویس گیرنده ی امروزی می توانند کار کنند. در صورتی که نرم افزار مناسب نصب باشد با همه ی سیستم عامل ها ختی داس می توانند ارتباط برقرار کنند.

***
سیستم عامل نت ور محصول شرکت ناول:
علاوه بر این دو ویندوز "ناول نت ور" نیز به عنوان یک سیستم عامل موفق شبکه مطرح است. پروتکل نت ور ، IPX می باشد.

سرویس های نت ور: (فقط نام می برم، در صورت لزوم توضیح می دم!)
- NSS
- NDPS
- سرویس های اینترنتی نت ور
- مسیریاب WAN چند پروتکله

***

یونیکس (UNIX) :
یک سیستم عامل شبکه می باشد که در 1970 عرضه شد،امروزه در نسخه ها و اشکال گوناگون وجود دارد، مهمترین آنها به قرار زیر است :

- NIX System V
- BSD UNIX
- Sun Solaris
- Linux (لینوکس)
- گونه های سخت افزاری یونیکس


20:38 | اشكان |




دوشنبه یکم بهمن 1386

نتورك + قسمت 7

مسیریابی و مسیردهی (routing ) :

یک مسیر یاب دو شبکه را بهم وصل می کند و یک شبکه می سازد.مسیریاب ها در لایه شبکه کار می کنند. بنابراین می توانند دو شبکه را که دارای پروتکل های مختلف در لایه پیوند داده هستند را بهم متصل کنند.

وقتی کامپیوتری در یک شبکه محلی بخواهد اطلاعاتی را به کاپیوتری در یک شبکه محلی دیگر بفرستد،آن سیستم بسته ها را به مسیریاب مستقر در شبکه خود میفرستد،سپس مسیریاب آن را به شبکه مقصد منتقل می کند.

مسریاب ها با استفاده از جداول مسیریابی که حاوی مسیرها بوده و با بکارگیری الگوریتم های مسیریابی ، بهترین مسیر را از مبدا به مقصد برمی گزینند.

روتر broad cast را از خود عبور نمی دهد،در نتیجه باعث جداسازی ترافیک شبکه می شود.
روترهایی که بصورت ماژول های سخت افزاری ارائه می شوند، یک سیتم کامپیوتری تک منظوره با کاربرد خاص می باشند.

روترهایی که بصورت ماژول های نرم افزاری ارائه می شوند به آنها gate way می گویند که در حقیقت یک کتمپیوتر با دو کارت شبکه بوده که هر کدام از آنها امکان اتصال به یک شبکه را دارا می باشند

20:38 | اشكان |




دوشنبه یکم بهمن 1386

نتورك + قسمت 6

آشنایی با تجهیزات متصل کننده شبکه:
پل
سوئیچ
مسیر یابی

پل زنی (bridge):
به وسیله عمل پل زنی می توانیم دو شبکه مجزا را بهم مرتبط کنیم و یا یک شبکه گسترده را به دو بخش تقسیم کنیم.
این عنصر در لایه پیوند داده ارتباط بین شبکه ها را برقرار می کند.
در این صورت هر سگمنت دامنه برخورد(collision domain) مجزایی دارد، بدین صورت از ترافیک شبکه کمتر می شود و برخورد داده ها در کل شبکه کمتر می شود.
اما هر دو سگمنت جزئی از یک دامنه پخش می باشند.

انواع پل:
- Local bridge
زمانی استفاده می شود که دو زیر شبکه از لحاظ ساختار فیزیکی و لایه پیوند داده مشابه یکدیگر باشند.

- Translation bridge
زمانی که دو زیر شبکه از لحاظ ساختار فیزیکی و پیوند داده متفاوت باشند.

- Romote bridge
زمانی که بخواهیم یک شبکه LAN را گسترش داده و یک extended lan داشته باشیم.
*****

سوئیچ (Switch)
سخت افزاری دیگر در لایه پیوند داده است. کارکرد آن شبیه هاب است با این تفاوت که چون هوشمند است نود گیرنده را تشخیص داده و داده را روی تمام پورت های خود ارسال نمی کند، فقط به نود گرنده ارسال می کند.
در این حالت هیچ برخوردی نداریم.سرعت نیز در این حالت بالاست.

قابلیت های سوئیچ:
- QOS ( Quality of service )
شبکه هایی که چند نوع ترافیک دارند(دیتا،صوت،ویدئو ...) با بکارگیری این قابلیت بین ترافیک های مختلف اولویت ایجاد می کنند.

- VLAN ( Virtual LAN )
داخل سوئیچ ،با برنامه ریزی می توان شبکه های مجازی ایجاد کرد.

- Layer three switch
- بعضی سوئیچ ها می توانند در لایه 3 کار کنند و قابلیت مسیریابی دارند(رفتاری شبیه روتر)

انواع سوئیچ:
- Cut through
اطلاعات را بطور مستقیم از فرستنده گرفته و بدون هیچ پردازشی آن را مستقیم به فرستنده می فرستد. (سرعت در این حالت بالاست)

- Store and Forward
در این حالت اطلاعات ابتدا ذخیره شده، سپس به گیرنده ارسال می شود.


20:36 | اشكان |




دوشنبه یکم بهمن 1386

نتورك + قسمت 5

کارت شبکه:
کارت شبکه قطعه سخت افزاری است که برقرار کننده ارتباط بین یک کامپیوتر و شبکه ایست که آن کامپیوتر را در بر دارد.
این کارت روی یکی از اسلت های سیستم نصب شده و به همراه درایور خود موظف به انجام وظایف پروتکل های لایه فیزیکی و پیوند داده می باشد.
انواع گذرگاه کارت شبکه :
ISA – PCI
رابط شبکه کابل های UTP به شکل سوکت RJ45 و برای کابل های کواکسیال ، کانکتور BNC یا AUI می باشد.(در بعضی موارد از فرستنده های بی سیم هم می توان استفاده کرد)
وظایف کارت شبکه:
1- کپسوله کردن اطلاعات و داده ها.
2- تبدیل داده به سیگنال در فرستنده و عکس آن عمل در گیرنده.
3- ارسال داده داخل کانال ارتباطی در فرستنده و عکس ان در گیرنده.
نصب کارت شبکه:
روند نصب شامل قرار دادن کارت داخل کامپیوتر، پیکربندی کارت برای تسفاده از منابع سخت افزاری مناسب و نهایتاً نصب درایور کارت می باشد.

****
انواع هاب:
هاب وسیله ایست برای متصل کردن همه ی کامپیوتر های موجود در یک شبکه ی حلقوی یا ستاره ای.
هاب ها انواع مختلف دارند، هاب ها با 4 یا 5 پورت (هاب های کوچک برای مصارف خانگی) و هاب ها با 24 پورت و بیشتر که درون محفظه ای به نام rack نصب می شوند.
هاب ها دارای دو نوع active (قابلیت سیگنال را دارند) و passive (قابلیت تقویت سیگنال را ندارند) می باشند.
در صورت استفاده از هاب active فاصله دو نود تا 200 متر می تواند باشد.
اما اگر از هاب passive استفاده کنیم، فاصله دو نود تا 100 متر بیشتر نمی تواند باشد.
کارکرد هاب:
بعد از ورود سیگنال به هاب ، هاب آن را به تمام نودها ارسال می کند، چون این قابلیت را ندارد که تشخیص دهد آن داده مربوط به کدام سیستم است. در این حالت بار الکتریکی زیاد است.
می توانیم برای گسترش شبکه از چند هاب استفاده کینم، هر چه فاصله بین دو هاب کمتر باشد، سرعت انتقال داده بیشتر است.
انواع پورت های موجود در هاب:
DTE
قابلیت پردازش دارند.
DCE
قابلیت پردازش ندارند و فقط برقرار کننده ارتباطند.
پورت های معمولی هاب همه DTE هستند اما پورت uplink (آخرین پورت موجود در هاب) می تواند DTE و یا DCE باشد.

دسته بندی هاب:
Auto negotiate
پورت DTE و DCE را بطور هوشمند تشخیص می دهد.
Auto sence
سرعت شبکه را بطور اتوماتیک تشخیص داده و خدش را با آن تنظیم می کند.
Auto partitioning
پورت معیوب را شناسایی و از مدار خارج می کند.
Smart hub
ابتدا اطلاعات را بافر(ذخیره سازی)سپس آنها را ارسال می کند.
Inteligent hub
قابلیت برنامه ریزی شدن را دارد.

انواع کابل های اتصال هاب:
Straight through
جای فرستنده و گیرنده در خود کابل عوض نمی شود. برای اتصال دو پورت غیر هم نام از این کابل استفاده می شود.
Cross over
جای فرستنده و گیرنده در کابل تغییر می کند. برای اتصال دو پورت هم نام استفاده می شود.

20:35 | اشكان |




دوشنبه یکم بهمن 1386

نتورك + قسمت 4

انواع کابل:
کابل کوآکسیال:
کواکسیال به معنای هم محور، دارای دو هادی در داخل خود هستند.یکی از هادی ها در داخل دیگری به صورت هم محور قرار دارد.
مغز کابل از جنس مس است و سیگنال های الکتریکی را از خود عبور می دهد.
دور تا دور مغز لایه ای عایق و روی آن هادی دوم قرار دارد که معمولا بصورت توری از رشته های مسی می باشد. نهایتاً کل مجموعه داخل پوشش عایق از جنس PVC یا تفلون قرار دارد.
دو نوع کابل کوآکسیال وحود دارد:
Thick net
حداکثر طول آن 500متر است و بیشتر برای انشعابات اصلی(بعنوان ستون فقرات-back bone) استفاده می شود.

Thin net
حداکثر طول آن 185 متر و برای انشعابت فرعی استقاده می شود.
کابل های thick از thin گرانتر هستند، انعطاف پذیری کمی دارند،اگر بیش از حد خم شوند، شبکه آسیب می بیند.
****
کابل زوج مارپیچ:
انواع کابل های زوج سیم:
بدون شیلد UTP - شیلدار STP - FTP- SFTP- SSTP
این کابل ها که در توپولوژی ستاره استفاده می شوند ،امروزه متداولترین رسانه ی شبکه در LAN هستند.
کابل های UTP حاوی هشت رشته سیم مسی هستند که هر یک بطور جداگانه دارای عایق مربوط به خود می باشند. هر دو رشته به صورت مارپیچ دور هم پیچیده شده اند و چهار جفت رشته سیم مارپیچ به وجود می آورند.
کابل های STP در محیط هایی که در آنها اختلالات الکترومغناطیسی وجود دارد می توانند مورد استفاده قرار بگیرند.
****
کابل فیبر نوری:
فیبر نوری پالت هایی از نور را از طریق رشته ای نازک از جنس شیشه یا پلاستیک عبور می دهند.
انتقال سیگنال های نوری به دو طریق صورت می گیرد:

- LED(Light Emitting Diode)
به جای یک تابش از چند تابش در کانا استفاده می شود.
حداکثر طول آن برای استفاده 2 کیلومتر است.
- Laser
فقط یک تابش از کابل عبور می کند.
حداکثر طول آن 100 کیلومتر است.

در مسافت های طولانی تر می توانی از این نوع کابل استفاده کنیم.
امنیت در این حالت بالاست.
سرعت انتقال اطلاعات بالاست.
بعلت وجود لایه های محافظ روی کابل، میدان های مغناطیسی نمی توانند به آن نفوذ پیدا کنند.
روش های اتصال کابل فیبر نوری:
- Fusion
- Splicing


20:34 | اشكان |




دوشنبه یکم بهمن 1386

نتورك + قسمت 3

انواع توپولوژی ها:
سه توپولوژی متداول در ساخت شبکه:
باس( BUS )
ستاره (STAR)
حلقه(RING)

باس :
همه ی کامپیوتر ها پشت سر هم توسط یک کابل شبکه به یکدیگر متصل می شوند.
سرعت انتقال اطلاعات در حالت پایین است.
تعداد کامپیوتر هایی که می تواند در شبکه باشد ،کم است.
اگر یک انشعاب قطع شودف کل شبکه مختل می شود.
عیب یابی در این حالت مشکل است.
طراحی شبکه آسان است.
هزینه پایین است.
وقتی یک نود اطلاعات را ارسال می کند کل کانال مشغول می شود، تا هنگامیکه گیرنده بسته اطلاعاتی خود را دریافت کند،سپس کانال آزاد می شود.
****
ستاره:
همه ی کامپیوتر ها به یک عنصر مرکزی به نام هاب (HUB) متصل می شوند.
با استفاده از هاب برخورد اطلاعات (collision) کمتر می شود.
سرعت انتقال بالاست.
اگر یک نود خراب شود، کل شبکه از کار نمی افتد.
عیب یابی ساده است.
طراحی و گرفتن انشعاب ساده است.
هزینه پایین است.
****
حلقه:
کامپیوترها توسط عنصر ارتباطی به نام MAU با هم در ارتباطند.
کار آن شبیه به هاب می باشد.
اگر یک نود خراب شود کل شبکه از کار نمی افتد.
مکانیزم انتقال اطلاعات بصورت Token می باشد.
هر نودی را که آن را در اختیار داشته باشد،در صورت خالی بودن ،اطلاعات خود را منتقل می کند.
در حالت های پیچیده تر برای شبکه از دو حلقه استفاده می شود، تا اگر یکی از کار بیافتد ،کل شبکه مختل نشود.
توپولوژی های دیگری نیز داریم: ستاره ای چند سطحی (Hierarchical star)– مش(Mesh)- بی سیم(Wireless)

20:32 | اشكان |




دوشنبه یکم بهمن 1386

نتورك + قسمت 2

مدل مرجع OSI
در سال 1983 سازمان بین المللی استاندارد ها مدلی به نام مدل مرجع برای ارتباطات داخلی سیستم های باز(OSI) منتشر کرد.
در این مدل توابع و عملیات مربوط به شبکه های کامپیوتری به هفت لایه تقسیم شده است.
****
لایه فیزیکی (Physical Layer)
پایین ترین لایه این مدل می باشد و ماهیت عناصر سخت افزاری شبکه مانند رسانه شبکه، روش نصب شبکه، ماهیت سیگنال ها، نوع دیوایس ها و... را مشخص می کند.
بسته های اطلاعاتی که از لایه بالایی وارد این لایه می شوند (به صورت فریم)، تبدیل به سیگنال می شوند و از طریق کانال های ارتباطی به گیرنده ارسال می شود .
****
لایه پوند داده (Data-Link Layer)
پروتکل این لایه رابط سخت افزار و نرم افزار شبکه ی کامپیوتر می باشد.
زمان ایجاد شبکه محلی ،پروتکلی که برای این لایه انتخاب می شود، مهمترین فاکتور در تعیین سخت افزار لازم و روش نصب آن می با شد.
بسته های اطلاعاتی در این لایه فریم (frame) نامیده می شود.
در لایه ها عمل کپسوله کردن روی داده ها انجام می شود ، یعنی پروتکل های لایه های مختلف، هدر و فوتر خود را به درخواست تولید شده توسط یک برنامه کاربردی، اضافه می کنند.
اضافه کردن فوتر فقط در لایه پیوند داده صورت می گیرد.
آدرس فیزیکی کارت شبکه در هدر و کنترل خطا در فوتر انجام می شود.
زیر لایه های ،لایه پیوند داده:
- LLC
کنترل جریا را بعهده دارد(تمام اتفاقاتی را که در این لایه صورت می گیرد، کنترل می کند.)
- MAC
کنترل دستیابی رسانه می باشد.
پروتکل های این لایه در شبکه محلی :
Ethernet – Token ring – FDDI – Wire less
پروتکل های این لایه در شبکه گسترده:
PPP – SLIP
****
لایه شبکه (Network Layer)
بسته های اطلاعاتی را در قالب پیام(message) دریافت نموده،پس از افزودن اطلاعات، مسیریابی و آدرس دهی منطقی ،آن را تبدیل به دیتاگرام کرده و به لایه پایین تر ارسال می کند.
مسریابی: انتخاب بهترین مسیر از مبدا تا مقصد.
آدرس دهی منطقی: آدرسی که مدیر شبکه به هر یک از نودها اختصاص می دهد.
پروتکل های این لایه:
IP – IPX – NetBEUI – Apple talk
****
لایه انتقال(Transport Layer)
در این لایه اطلاعات تبدیل به message گردیده و چینش اطلاعاتی صورت می گیرد(تضمین کننده رسیدن درست اطلاعات به مقصد) با اضافه شدن اطلاعات خطایابی و کنترل جریان در سطح بالا، به اطلاعات اصلی، پیغام به لایه های زیرین انتقال پیدا می کند.

نحوه انتقال داده در این لایه به دو صورت است:
- اتصال گرا ( connection oriented )
- بی اتصال (connection less )

پروتکل های این لایه:
TCP – NCP – UDP – SPX
****
لایه جلسه( Session Layer)
ایجاد جلسه ارتباطی بین فرستنده و گیرنده.(کنترل محاوره را بر عهده دارد)
مشخص می کند اطلاعات بصورت دوطرفه همزمان منتقل می شوند یا غیر همزمان (نوبتی)
****
لاسه ارائه( Peresentation Layer)

وظایف آن رمز گذاری داده ها و فشرده سازی آن ها می باشد.
****
لایه کاربردی(Application Layer)
نقطه ورودی برنامه های کاربردی تحت شبکه، جهت بکارگیری سرویس های شبکه می باشد.
پروتکل های این لایه:
HTTP – FTP – POP3 – DNS – SMTP – DHCP

20:31 | اشكان |




دوشنبه یکم بهمن 1386

نتورك + قسمت 1

صرف نظر از نرم افزارهایی که در یک شبکه روی کامپیوتر ها اجرا می شود و صرف نظر از نوع کامپیوتر ها، باید زبان مشترکی بین آنها وجود داشته باشد تا برقراری ارتباط میسر شود.این زبان مشترک پروتکل نامیده می شود
پروتکل های پچیده تر می توانند سرویس هائی را ارائه دهند؛ از جمله:
اعلام دریافت بسته : ارسال یک پغام از طرف گیرنه به فرستنده مبنی بر دریافت یک یا چند بسته می باشد.
بخش بندی: تقسیم بندی یک جریان داده طولانی به بخش های کوچکتر می باشد،به صورتی که بتوان آنرا داخل بسته ها، روی یک شبکه انتقال داد.
کنترل جریان: شامل پیغامهایی می باشد که از طرف گیرنده به فرستنده مبنی بر بالا یا پایین بردن سرعت انتقال داده فرستاده می شود.
تشخیص خطا: کئهای بخصوصی که در یک بسته قرار دارد و سیستم گیرنده از انها برای اطمینان از اینکه داده های آن سالم به مقصد رسیده است یا نه، استفده می کند.
فشرده سازی: مکانیزمی است که در آن با حذف اطلاعات اضافی مقدار داده ای را که باید از طریق شبکه فرستاده شود در حد امکان کم می کنند.
کدگذاری: مکانیزمی برای مخافظت از داده هایی که قرار است از طریق شبکه منتقل شوند و در آن توسط کلیدی که سیستم گیرنده از آن مطلع است داده ها کدگذاری می شوند.

شبکه های محلی(LAN)
شبکه محلی مجموعه ای است از کامپیوترها که در یک ناحیه نسبتاً کوچک از طریق یک رسانه مشترک به همدگیر متصل هستند. اغلب به یک اتاق، یک طبقه یا نهایتاً یک ساختمان محدود می شود.
به هر یک از کامپیوتر ها یک گره گفته می شود.
یک LAN دارای سه بخش اصلی، توپولوژی ، رسانه و پروتکل می باشد.
توپولوژی الگوی استفاده شده برای متصل کردن کامپیوتر ها به یکدیگر می باشد.
در توپولوژی باس یک کابل شبکه کامپیوتر ها را زنجیر وار بهم متصل می کند.
در توپولوژی ستاره ای هر یک از کامپوتر ها به یک نقطه مرکزی به نام هاب یا سوئیچ متصل می شوند.
توپولوژی حلقه در واقع یک شبکه باس است که در آن دو انتهای سبکه بهم متصل است.
(اگه فراموش نکنم بعدا در این رابطه بیشتر توضیح میدم! )
توپولوژی و رسانه ای که در یک شبکه به کار می رود بنابر پروتکلی که در لایه پیوند داده (data link) مدل OSI کار می کند(Ethernet or Token ring ) مشخص می شود. (در مورد لایه OSI بعدا توضیح خواهم داد)
پروتکل های همه ی کامپیوتر های شبکه محلی باید باهم یکی باشند.
برای گذشتن از محدودیت شبکه های محلی و گسترش آن ، می توان چند شبکه را توسط مسیر یاب (router) بهم متصل کرد.

20:30 | اشكان |




دوشنبه یکم بهمن 1386

مدل مرجع osi شبكه هاي كامپيوتري

این هفت لایه به ترتیب از بالا به پایین عبارتند از:
  1. Application
  2. Presentation
  3. Session
  4. Transport
  5. Network
  6. Data-Link
  7. Physical

که به تدریج هر کدام را براتون کاملا توضیح میدم تا متوجه شوید چه اتفاقاتی در حین تبادل اطلاعات درون یک شبکه می افتد...
کپسوله کردن اطلاعات یا Data Ensapsulation
خوب ابتدا باید ببینیم که منظور از کپسوله کردن اطلاعات چیست؟

عمل بنیادی که پروتکل های موجود در لایه های مختلف مدل OSI انجام می دهند اضافه کردن هدر (header) و در یک مورد خاصفوتر(footer) به اطلاعاتی که از لایه بالایی خود می گیرند، می باشد.

بعنوان مثال وقتی برنامه ای درخواست دستیابی به یک منبع موجود در شبکه را تولید می کند، این درخواست از لایه های پشته پروتکل می گذرد. زمانی که درخواست به لایه انتقال (transport) می رسد، پروتکل این لایه هدر مربوط به خود را به آن درخواست اضافه می کند. هدر شامل فیلدهایی می باشد که اطلاعات مختص وظایف آن پروتکل را در بر دارند. به این صورت با اضافه شدن هدر، درخواست اصلی برای لایه انتقال به فیلد داده تبدیل می شود.

پروتکل لایه انتقال، بعد از اضافه کردن هدر خود، درخواست را به لایه شبکه می فرستد بعد لایه شبکه هم به نوبه خود هدر مربوطه را بعد از هدر لایه انتقال اضافه می کند. بنابراین برای پروتکل لایه شبکه در حال حاضر درخواست اصلی بعلاوه هدر لایه انتقال نقش فیلد داده یا payload (بار مفید) را ایفا می کند.کل این ساختاری که در لایه شبکه ایجاد می شود فیلد داده پروتکل لایه پیوند-داده محسوب می شود که به آن هم هدر و هم فوتر اضافه می شود.

محصول نهایی که یک بسته است برای انتقال روی شبکه آماده است. بعد از اینکه این بسته به مقصد خود می رسد کل این روند دوباره ولی بصورت عکس تکرار می شود. پروتکل موجود در هر یک از لایه های پشته (توجه کنید که اینبار اطلاعات به سمت بالا در حال حرکتند) هدری که توسط پروتکل معادل خود در سیستم فرستنده روی بسته قرار گرفته است را پردازش و حذف می کند.

پس از اتمام کامل این فرایند، درخواست اصلی به برنامه ای که به قصد آن فرستاده شده بود
می رسد.

پس کپسوله کردن اطلاعات به فرایندی گفته می شود که طی آن پروتکل های لایه های مختلف، هدر و فوتر خود را به درخواست تولیدشده توسط یک برنامه کاربردی اضافه می کنند .

این فرایند از نظر عملیاتی شبیه به فرایند آماده کردن یک نامه برای پست می باشد.
درخواست برنامه را می توان به خود نامه تشبیه کرد و هدرهای پروتکل ها مسئول قراردادن نامه در پاکت، نوشتن آدرس روی آن، قرار دادن تمبر و نهایتا پست نامه ، می باشند
لایه فیزیکی The Physical Layer

لایه فیزیکی که پایین ترین لایه مدل OSI می باشد، همانطور که از نام آن معلوم است، لایه ای است که ماهیت عناصر سخت افزاری شبکه ، مثل رسانه ای که شبکه از آن استفاده میکند، روشی که شبکه نصب می شود و ماهیت سیگنال هایی که برای انتقال اطلاعات باینری استفاده می شود را مشخص میکند.
این لایه همچنین نوع آداپتور رابط شبکه ای (یا کارت شبکه) که روی هر کامپیوتر باید نصب شود و نوع هاب مناسب (در صورت نیاز) را تعیین می کند.
برای این لایه می توان از انواع کابل های فیبر نوری یا مسی و سیستم های بی سیم گوناگون استفاده کرد.
در یک شبکه LAN مشخصات فیزیکی باید مستقیما بنابر پروتکلی که در لایه پیوند - داده (data-link) استفاده می شود، تعیین شوند یا به عبارت دیگر پروتکل لایه پیوند- داده باید از لایه فیزیکی منتخب پشتیبانی کند.

بعنوان مثال ، اترنت یک پروتکل لایه پیوند-داده می باشد که از چندین لایه فیزیکی متفاوت پشتیبانی می کند. شما در این مورد می توانید از یکی از دو نوع کابل های کواکسیال، یکی از انواع کابل های زوج-مارپیچ (twisted pair) یا کابل فیبر نوری استفاده کنید. محدودیت های هر یک از این روش ها شامل نوع دقیق کابل و کانکتورهای قابل استفاده ، طول مجاز کابل ها و تعداد مجاز هابها و فاکتورهای دیگری می باشد و در صورتی که هریک از آنها رعایت نشوند پروتکل نمی تواند به درستی کار کند. بعنوان مثال یک سگمنت کابلی که از حد مجاز طولانی تر است می تواند مانع از تشخیص برخورد بسته ها در یک سیستم اترنت شود. متعاقبا وقتی سیستمی نمی تواند خطاهای موجود را تشخیص دهد، نمی تواند آنها راتصحیح کند و اطلاعات از بین می رود.

بعضی از مشخصه های لایه فیزیکی در استاندارد پروتکل لایه پیوند-داده تعریف شده است، اما بقیه آنها در جاهای دیگری مشخص شده اند. یکی از متداولترین استانداردهای لایه های فیزیکی، استاندارد کابل کشی مخابراتی ساختمانهای تجاری می باشد که توسط انجمن ANSI,EIA,TIA تحت عنوان EIA/TIA 568A منتشر شد و حاوی انواع و محدودیت های دقیق کابل کشی برای شبکه های اطلاعاتی در محیط های تجاری می باشد و مثلا در آن حداقل فاصله لازم که کابل ها از یک منبع مولد پارازیت باید داشته باشند و همچنین تدابیر مربوط به کابل کشی دیگر مشخص شده است.

در اغلب موارد کارهای کابل کشی های وسیع بر عهده پیمانکاران متخصص گذارده می شود که کاملا با استاندارد EIA/TIA 568A و اطلاعات لازم دیگر آشنا هستند.

مورد دیگری که در لایه فیزیکی از اهمیت خاصی برخوردار است روش و نوع تولید سیگنالی می باشد که برای انتقال اطلاعات روی رسانه شبکه استفاده می شود. در کابل های مسی، این سیگنال ها بصورت بارهای الکتریکی و در کابل های فیبر نوری بصورت پالت های نوری می باشند. انواع دیگر رسانه های شبکه می توانند از فرکانس های رادیویی، پالت مادون قرمزو انواع دیگر سیگنال ها استفاده کنند.

علاوه بر ماهیت فیزیکی سیگنالها ، لایه فیزیکی روش سیگنال دهی که کامپیوترها استفاده می کنند را هم تعیین می کند.
روش سیگنال دهی الگویی از بارهای الکتریکی با پالس های نوری می باشد که برای کدگذاری اطلاعات تولید شده در لایه های بالاتر استفاده می شود. بعنوان مثال سیستم های اترنت از روشی بنام کدگذاری منچستر و سیستم های Token Ring از روشی بنام منچستر تفاضلی استفاده می کنند.
لایه پیوند - داده The Data-Link Layer
پروتکل لایه پیوند- داده، رابط سخت افزار و نرم افزار شبکه کامپیوتر می باشد. پروتکل های لایه شبکه اطلاعات را از خود به سمت پروتکل لایه پیوند -داده می فرستند و این لایه آنها را برای انتقال روی شبکه بسته بندی می کند. وقتی سیستم های دیگر موجود در شبکه، اطلاعات فرستاده شده را دریافت می کنند، پروتکل های لایه پیوند آنها، این اطلاعات را پردازش می کنند و به لایه شبکه که در بالای لایه پیوند- داده قرار دارد می فرستند.

زمان طراحی و ایجاد یک شبکه LAN، پروتکلی که برای لایه پیوند انتخاب می شود، مهمترین فاکتور در تعیین سخت افزار لازم و روش نصب آن می باشد. برای پیاده سازی یک پروتکل لایه پیوند، به سخت افزار و نرم افزارهای زیر نیاز است:

  • آداپتورهای رابط شبکه (اگر این رابط، کارت مجزایی باشد که روی یکی از اسلات های کامپیوتر نصب شود، NIC یا کارت شبکه نامیده می شود.
  • درایورهای آداپتور شبکه
  • کابل ها و سخت افزار برقرار کننده اتصالات دیگر شبکه
  • هاب های شبکه (در صورت نیاز)

آداپتورهای رابط شبکه و هاب ها برای پروتکل های لایه پیوند- داده خاصی طراحی می شوند و قابل تعویض با محصولات مختص پروتکل های دیگر نیستند. بعضی از کابل های شبکه هم مختص پروتکل های خاصی هستند و بعضی دیگر می توانند با انواع گوناگون پروتکل ها کار کنند.
امروزه متداولترین پروتکل لایه پیوند-داده LAN پروتکل اترنت می باشد. بعد از آن Token Ring در مکان دوم و سپس پروتکل های دیگر از قبیل FDDI قرار دارند. پروتکل لایه پیوند- داده شامل سه بخش بنیادی می باشد:

  1. قالبی برای فریم (که همان هدر و فوتری است که قبل از انتقال، روی داده های لایه شبکه اضافه می شود.)
  2. مکانیزمی برای کنترل دستیابی به رسانه شبکه
  3. مشخصات لایه فیزیکی برای اینکه پروتکل بتواند با آن لایه فیزیکی کار کند.

قالب فریم در پروتکل لایه پیوند-داده...
پروتکل لایه پیوند-داده با اضافه کردن هدر و فوتر به اطلاعاتی که از پروتکل لایه شبکه دریافت می کند، آن اطلاعات را کپسوله میکند و به آنچه که فریم نامیده می شود تبدیل می کند.

با توجه به همان مثال پست یک نامه، هدر و فوتر در واقع معادل همان پاکت نامه ای هستند که برای پست کردن یک نامه استفاده می شود و حاوی آدرس سیستم فرستنده بسته و سیستم گیرنده هستند.

در پروتکل های شبکه های LAN مثل اترنت و Token Ring این آدرس یک رشته هگزادسیمال 6 بایتی می باشد که توسط کارخانه تولید کننده به آداپتور رابط شبکه اختصاص داده شده است. به این آدرس معمولا آدرس سخت افزار یا آدرس MAC گفته می شود تا از آدرس های دیگری که در لایه های دیگر مدل OSI استفاده می شوند قابل تشخیص باشند.

در اینجا نکته ای را بعرض می رسانم: پروتکل های لایه های مختلف برای ساختاری که با اضافه کردن هدر و فوتر به اطلاعات دریافت شده از لایه بالاتر، ایجاد می کنند نام های متفاوتی دارند. آنچه را که لایه پیوند فریم می نامد، پروتکل لایه شبکه یک دیتاگرام می نامد.
اما بسته (packet) نام عمومی تری برای واحد اطلاعاتی که در لایه های مختلف ایجاد می شود، می باشد.

همچنین باید به این نکته توجه کرد که پروتکل های لایه پیوند-داده محدود به برقراری ارتباط با کامپیوترهای موجود در یک LAN می باشند. آدرس سخت افزاری موجود در هدر فریم های این لایه همیشه به یک کامپیوتری که در همان شبکه محلی کامپیوتر مبدا وجود دارد اشاده می کند، حتی اگر مقصد نهایی داده ها، سیستمی باشد که در شبکه دیگری وجود دارد.

از وظایف اصلی دیگر فریم لایه پیوند-داده مشخص کردن پروتکل لایه شبکه که داده های موجود در بسته را تولید کرده است و همچنین قرار دادن اطلاعات مربوط به تشخیص خطا، می باشد.
یک کامپیوتر در لایه شبکه خود معمولا می تواند از چندین پروتکل استفاده کند. در فریم پروتکل لایه پیوند-داده معمولا کدی مربوط به پروتکل لایه شبکه که اطلاعات موجود در بسته را تولید کرده است وجود دارد تا پروتکل لایه پیوند سیستم گیرنده بتواند داده ها را به پروتکل مناسب در لایه شبکه انتقال دهد.

اطلاعات مربوط به تشخیص خطا به فرم محاسبه CRC که مخفف Cyclical redundancy check می باشد که توسط سیستم فرستنده روی فیلد داده یا payload انجام می شود و نتیجه در فوتر فریم قرار داده می شود.
در سیستم گیرنده همین محاسبه دوباره انجام می شود و نتیجه با آنچه که در فوتر قرار دارد مقایسه می شود. اگر نتایج برابر باشند، اطلاعات بدون خطا و با موفقیت منتقل شده اند. در غیر اینصورت گیرنده فرض می کند که بسته خراب است و آنرا دور می اندازد.
كنترل دستيابي رسانه (mac)
كامپيوترهاي موجود در يك LAN معمولا از يك رسانه شبكه يك طرفه (Half-Duplex|) استفاده مي كنند بنابراين اين امكان وجود دارد كه دو كامپيوتر همز مان اطلاعاتي را بفرستند.

وقتي كه اين اتفاق در شبكه اي مي افتد، گفته مي شود كه يك برخورد بسته (packet collision) رخ داده است و داده هاي هر دو بسته ار بين مي رود. در چنين شبكه هايي يكي از مسئوليت هاي مهم لايه پيوند-داده ارائه مكانيزمي براي نظم بخشيدن دستيابي به رسانه شبكه مي باشد. اين مكانيزم كه مكانيزم MAC ناميده مي شود همزمان با حداقل كردن امكان برخورد بسته براي هر كامپيوتر فرصت يكساني براي انتقال اطلاعات مهيا مي كند.

اترنت از يك مكانيزم MAC بنام CSMA/CD استفاده مي كند و بعضي پروتكل هاي ديگر مثل Token Ring از روشي بنام انتقال يك token استفاده ميكنند.(token passing)
مشخصات لایه فیزیکی
پروتکل های لایه پیوند-داده که در شبکه های محلی LAN استفاده می شوند اغلب از بیش از یک رسانه شبکه پشتیبانی می کنند. این لایه و لایه فیزیکی با همدیگر رابطه تنگاتنگی دارند، چون مشخصه های رسانه شبکه تاثیر بسیار محسوسی روی عملکرد مکانیزم MAC پروتکل دارد.
به همین دلیل به راحتی می توان گفت که پروتکل های لایه پیوند داده ای که در یک LAN استفاده می شوند توابع و و ظایف لایه فیزیکی را هم در بر دارند. البته پروتکل های لایه پیوند دیگری هم مثل پروتکل SLIP و پروتکل نقطه -به -نقطه PPP وجود دارند که برای ارتباطات نوع WAN استفاده می شوند و هیچگونه اطلاعاتی در مورد لایه فیزیکی در خود ندارند.
لايه شبكه
در نگاه اول بنظر مي رسد كه اين لايه بعضي از كارهاي لايه پيوند-داده را دوباره انجام ميدهد. اما اينطور نيست چون پروتكل هاي لايه شبكه مسئول ارتباطات end to end اينست كه پروتكل لايه شبكه مسئول اتمام سير يك بسته از سيستمي كه آنرا توليد كرده تا به مقصد نهايي،‌مي باشد. بنابر ماهيت شبكه ، سيستم هاي مبدا و مقصد مي توانند روي يك LAN ، LAN هاي مجزا در يك ساختمان يا LANهايي با فاصله هزاران مايل از همديگر،‌ مستقر باشند. بعنوان مثال وقتي به سروري كه در اينترنت است متصل مي شويد، بسته هايي كه كامپيوتر شما ايجاد مي كند ممكن است قبل از رسيدن به مقصد از ميان چندين شبكه مجزا بگذرند. پروتكل لايه پيوند-داده ممكن است در طول اين سفر براي سازگاري با شبكه هاي مختلف بارها تغيير كند،‌اما پروتكل لايه شبكه دست نخورده باقي مي ماند.

پروتكل اينترنت IP كه شالوده بسته TCP/IP مي باشد،‌متداولترين پروتكل لايه شبكه مي باشد كه هم اكنون در اغلب شبكه ها استفاده مي شود. سيستم عامل نت ور شركت ناول پروتكل لايه شبكه مخصوص به خود بنام IPX را دارد و در شبكه هاي كوچك ويندوز مايكروسافت، اغلب از پروتكل NETBEUI استفاده مي شود.
پروتكل لايه شبكه هم يك هدر به اطلاعاتي كه از لايه بالايي دريافت مي كند اضافه مي كند. واحد اطلاعاتي كه توسط پروتكل اين لايه ايجاد مي شود كه شامل اطلاعات لايه انتقال و هدر خود لايه شبكه مي باشد،‌ ديتاگرام ناميده مي شود.
آدرس دهی
پروتکل لایه شبکه همانند پروتکل لایه پیوند-داده، حاوی فیلدهای آدرس مبدا و مقصد می باشد با این تفاوت که در اینجا آدرس مقصد، آدرس مقصد نهایی بسته میباشد و ممکن است با آدرس مقصدی که در هدر پروتکل لایه پیوند-داده مشخص شده است متفاوت باشد.
بعنوان مثال وقتی آدرس یک سایت را در مرورگر خود تایپ می کنید، بسته ای که سیستم شما تولید می کند در مقصد لایه شبکه خود حاوی آدرس سرور وب می باشد، اما مقصد لایه پیوند-داده آدرس مسیریابی (router) است که د رشبکه LAN شما وجود دارد و برای شما امکان دستیابی به اینترنت را برقرار می کند.

IP دارای سیستم آدرس دهی مخصوص به خود می باشد که با آدرس های لایه پیوند-داده کاملا متفاوت است. هر کامپیوتر موجود در یک شبکه IP دارای یک آدرس IP بطول 32 بیت می باشد که بوسیله یک سرویس اتوماتیک یا مدیر شبکه به آن کامپیوتر واگذار شده است.
این آدرس هم شبکه ای را که کامپوتر در آن است و هم خود کامپیوتر را مشخص می کند، به اینصورت، این آدرس به تنهایی می تواند هر کامپیوتری را مشخص کند. اما IPX از آدرس مجزایی برای مشخص کردن شبکه ای که کامپیوتر در آن است و آدرس سخت افزاری دیگری برای مشخص کردن خود کامپیوتر استفاده می کند. NetBEUI کامپیوترها را از طریق یک نام NetBIOS شناسایی می کند. این نام در زمان نصب پروتکل به تک تک سیستم ها واگذار می شود.
قطعه بندی
خوب حالا ببینیم منظور از قطعه بندی چیست؟
دیتاگرام های لایه شبکه ممکن است در مسیر خود به طرف مقصد از شبکه های متفاوتی بگذرند و پروتکل های لایه پیوند-داده ای که این دیتاگرام ها با آنها برخورد می کنند، دارای مشخصه و محدودیت های متفاوتی می باشند. یکی از این محدودیت ها، حداکثر اندازه مجاز بسته می باشد که یک
پروتکل اجازه میدهد. بعنوان مثال، فریم های Token Ring می توانند حداکثر به طول 4500 بایت باشند، اما فریم های اترنت به 1500 بایت محدود می شوند. وقتی یک دیتاگرام بزرگ که توسط یک شبکه Token Ring ایجاد شده است به یک شبکه اترنت فرستاده می شود، پروتکل لایه شبکه باید آنرا به قطعات کوچکتر از حداکثر 1500 بایت بشکند. این فرایند قطعه بندی نام دارد.

در طول فرایند قطعه بندی، هر قطعه به خودی خود، یک بسته می شود که سفر خود را به مقصد لایه شبکه ادامه می دهد. قطعه ها تا زمانی که همه بسته های تشکیل دهنده دیتاگرام به سیستم مقصد نرسیده اند، کنار همدیکر چیده نمی شوند. در بعضی موارد ممکن است قبل از رسیدن به مقصد، دیتاگرام ها قطعه قطعه شوند و خود آن قطعات دوباره به نوبه خود و بنابر نیاز قطعه بندی شوند
مسیر دهی
مسیردهی به فرایندی اطلاق می شود که طی آن یک دیتاگرام از طریق کاراترین مسیر ممکن و با گذشت از شبکه های میانی از مبدا به مقصد نهایی خود فرستاده می شود. در شبکه های بسیار پیچیده مثل اینترنت، اغلب مسیرهای متفاوتی برای رسیدن به یک مقصد وجود دارد.

طراحان شبکه لینک هایی اضافی در شبکه ایجاد می کنند که اگر زمانی یکی از مسیریابهای شبکه از کار افتاد، ترافیک شبکه هنوز قابل انتقال به مقصد باشد.

کار یک مسیر یاب در یافت ترافیک خروجی یک شبکه و فرستادن آن به مقصد معینی در شبکه دیگر یا به سمت شبکه دیگر می باشد. دو نوع سیستم متفاوت در ارتباطات بین شبکه ای وجو دارد: سیستم های نهایی یا پایانی و سیستم های میانی

سیستم های پایانی مبدا بسته های مجزا و همچنین مقصد نهایی آنها می باشند و مسیریاب ها سیستم های میانی محسوب می شوند. سیستم های پایانی دارای هر هفت لایه Osi هستند، در صورتی که بسته هایی که به سیستم های میانی می رسد فقط تا لایه شبکه بالا می روند بعد مسیریاب آنها را پردازش می کند و دوباره از میان پشته به پایین می فرستد تا به مقصد بعدی فرستاده شوند.
برای آدرس دهی صحیح ، مسیریاب ها اطلاعات مربوط به شبکه را در جداولی در حافظه خود نگهداری می کنند. این اطلاعات را هم می توان بصورت دستی توسط مدیر شبکه داخل جداول وارد کرد و هم می توان با استفاده از پروتکل های مختص مسیریابی از مسیریابهای دیگر بطور خودکار جمع آوری کرد.
ورودی یک جدول مسیریابی معمولا آدرس یک شبکه دیگر و مسیریابی که بسته ها را از طریق آن مسیریاب به آن شبکه می رسند را مشخص می کند. در صورتی که دو یا چند مسیر به یک مقصد وجود داشته باشد، مسیریاب بوسیله اطلاعاتی که در ورودی های جدول مربوط به بازدهی نسبی هر یک از مسیرها نگهداری می کند، بهترین مسیر را انتخاب می کند و دیتاگرام را برای انتقال به مسیریابی که در ورودی جدول خود مشخص کرده است به طرف لایه پیوند-داده می فرستد

مشخص کردن پروتکل لایه انتقال

دوستان همانطور که هدر لایه پیوند-داده، پروتکلی از لایه شبکه را که داده های دریافت شده در لایه پیوند-داده را فرستاده است مشخص می کند، هدر لایه شبکه هم پروتکلی از لایه انتقال را که از آن داده ها را دریافت کرده است مشخص می کند. با کمک این اطلاعات سیستم گیرنده قادر خواهد بود داده های دریافتی را به پروتکل مربوطه در لایه انتقال بفرستد.

لایه انتقال

سرویس های پروتکل های لایه انتقال ، مکمل سرویس های لایه شبکه می باشند. همانطور که در مورد TCP/IP صادق است، پروتکل های این دو لایه که برای انتقال داده ها استفاده می شوند اغلب بعنوان یک جفت تکمیل کننده همدیگر تصور می شوند. این پروتکل ها شامل پروتکل TCP که در لایه انتقال و پروتکل IP که در لایه شبکه است ، می باشند.
معادلی دیگر به جای TCP ، پروتکل UDP می باشد. بسته پروتکل IPX هم حاوی دو پروتکل NCP و SPX برای پروتکل های لایه انتقال می باشد.

تفاوت بین پروتکل هایی که برای لایه انتقال در یک بسته پروتکل خاص وجود دارند، در این است که بعضی از آنها اتصال گرا connection-oriented و بعضی بی اتصال connection-less هستند. یک پروتکل اتصال گرا، پروتکلی است که در آن ، دو سیستم قبل از انتقال هرگونه داده ای، پیغام هایی را برای برقراری اتصال بین خود تبادل می کنند. به این صورت این تضمین وجود دارد که هر دو سیستم در حال کار و آماده تبادل داده ها هستند. بعنوان مثال، TCP یک پروتکل اتصال گرا است.

وقتی از یک مرورگر وب برای برقراری ارتباط با یک سرور اینترنتی استفاده می کنید، مرورگر و سرور در وهله اول بین خود یک ارتباط برقرار می کنند که به آن دست تکانی سه مرحله ای گفته می شود بعد مرورگر آدرس صفحه وب مورد نظر را به سرور می فرستد و پس از اتمام انتقال اطلاعات هر دو سیستم دست تکانی مشابهی را برای قطع ارتباط انجام می دهند.

پروتکل های اتصال گرا سرویس های دیگری از قبیل قطعه بندی داده ها، کنترل جریان، تشخیص و تصحیح خطا و تایید دریافت بسته را هم ارائه می کنند. معمولا سیستم هایی از این نوع پروتکل ها استقاده می کنند که مقدار زیادی اطلاعات را که در آنها حتی تحمل یک بیت خطا امکان پذیر نیست مثل فایل های برنامه یا داده منتقل می کنند . بدلیل وجود چنین سرویس هایی گفته می شود که پروتکل های اتصال گرا، قابل اطمینان هستند.
اصطلاح قابل اطمینان که اینجا مطرح شده است به این معنی است که برای هر بسته ای که توسط چنین پروتکل هایی منتقل می شود، از گیرنده پیغامی مبنی بر دریافت بدون خطای بسته دریافت می شود. عیب این نوع پروتکل ها این است که در آنها داده های کنترل که بین دو سیستم باید تبادل شود زیاد است. علاوه بر پیغام های اضافی که برای برقراری و قطع ارتباط لازم است، هدری که توسط یک پروتکل اتصال گرا به بسته اضافه می شود به مراتب از هدر تولید شده توسط پروتکل های بی اتصال بزرگتر است .

یک پروتکل بی اتصال، پروتکلی است که در آن قبل از تبادل داده ها، هیچگونه ارتباط اولیه ای بین دو سیستم برقرار نمی شود. فرستنده بدون اینکه بداند گیرنده آماده دریافت اطلاعات می باشد و یا اینکه اصلا گیرنده ای وجود دارد یا نه، داده ها را می فرستد. سیستم ها معمولا از پروتکل های بی اتصال مانند UDP برای تبادلات مختصر و کوچک که فقط شامل درخواست ها و جواب های تکی می باشند استفاده می کنند و جوابی که از طرف گیرنده درخواست تولید می شود بعنوان تایید دریافت درخواست عمل می کند

لایه نشست (The Session Layer)
لایه نشست، نقطه ای است که از آنجا تفاوت ذاتی بین پروتکل هایی که در شبکه ها استفاده می شوند و مدل OSI شروع می شود. هیچ پروتکلی بعنوان پروتکل لایه نشست وجود ندارد، در عوض وظایف این لایه همانند وظایف لایه های ارائه و کاربرد به وسیله پروتکل های دیگر انجام می شود.

پروتکل های لایه های انتقال، شبکه، پیوند-داده و فیزیکی مسئول انتقال بدون خطای اطلاعات روی شبکه می باشند، اما پروتکل های لایه های نشست و بالاتر درگیر این بخش از روند ارتباطات نیستند.
لایه نشست 22 سرویس ارائه می کند که اغلب آنها مربوط به روش هایی هستند که سیستم های شبکه شده از آنها برای تبادل اطلاعات استفاده می کنند. مهمترین این سرویس ها کنترل محاوره (Dialog Control) و تفکیک محاوره (Dialog Separation) می باشند.

تبادل اطلاعات بین دو سیستم موجود در شبکه محاوره نامیده می شود و کنترل محاوره، انتخاب یک مدی است که سیستم از آن برای تبادل اطلاعات استفاده می کند. وقتی محاوره شروع می شود، سیستم ها می توانند یکی از دو مد دو طرفه نوبتی(TWA) یا دو طرفه همزمان (TWS) را انتخاب کنند.

در مد TWA، دو سیستم داده ای بنام token را بین همدیگر مبادله می کنند و فقط کامپیوتری که در حال حاضر token را در دست دارد می تواند اطلاعات بفرستد به این صورت مشکل برخورد پیغام ها در زمان فرستادن اطلاعات حذف می شود.

مد TWS کمی پیجیده تر است چون در این مد دیگر tokenی وجود ندارد و سیستم ها می توانند در هر زمانی اطلاعاتی را بفرستند.(حتی همزمان)

تفکیک محاوره، فرایندی است که طی آن در جریان داده ها نقاط کنترلی ایجاد می شود که سیستم های در حال تبادل اطلاعات را قادر به همگام سازی وظایف و عملیات خود می کند.

سهولت و یا دشوار بودن ایجاد این نقاط کنترلی به این موضوع بستگی دارد که محاوره از کدامیک از مدهای TWA یا TWS استفاده کند.

سیستم هایی که از محاوره TWA استفاده می کنند به همگام سازی جزئی نیاز دارند که فقط با یک تبادل پیغام های مربوط به گذاشتن نقطه کنترلی انجام می شود، اما در سیستم هایی که از محاوره TWS استفاده می شود باید همگام سازی کلی تری با استفاده از یک token نشان دهنده فعالیت سیستم انجام شود.

20:20 | اشكان |




دوشنبه یکم بهمن 1386

لینوکس سوزه linux suse

لينوکس سوزه:

لينوکس سوزه SUSE يکي از لينوکسهايي است که استفاده از ان راحت ميباشد و بسته هاي قابل نصب در اين لينوکس rpm مي باشد اخرين نگارش اين لينوکس 10.02 open SUSE مي باشد. و داراي محيط بسيار کاربر پسند و داراي استارت منو فوق العاده زيبا مي باشد.

در اصل اين لينوکس براي کارهاي اداري مناسب بوده و دراي محيط هاي gnome , KDE و چند محيط ديگر مي باشد.

سيستم عامل قديمي سوزه  براي پخش فايل هاي صوتي از فرمت ogg استفاده مي كرد اما در نسخه جديد اين مشكل رفع شده است.

لينوکس سوزه يا لينوکس زوزه (SuSE) يکي از توزيع‌هاي مشهور سيستم عامل لينوکس است.

اين توزيع ابتدا ترجمه آلماني لينوکس سلکوير بود که با لينوکس سافتلند ترکيب شده بود، S.u.S.E مخفف عبارت آلماني "Software- und System-Entwicklung" است (به معني: توسعه نرم‌افزار و پايانه) البته اين نام شباهتهايي به نام کنراد زوس (Konrad Zuse) از پيشگامان کامپيوتر آلمان دارد.

در سال ۲۰۰۳ اين توزيع لينوکس توسط شرکت ناول خريداري شد و در سال ۲۰۰۵ ناول اعلام کرد که سري جديد سوزه با پروژه سوزه باز (openSUSE) بازتر خواهد شد و نسخه ۱۰.۲ را رسماً سوزه باز (openSUSE) نام گزاري کرد.

اين توزيع نيز همانند ساير توزيع‌هاي لينوکس بر مبناي بستهها (Packages) استوار است که در نهايت در زمينهٔ پايايي و حفظ امنيت نقش مهمي ايفا مي‌کند

توزيع لينوکس

يک توزيع لينوکس نسخه‌اي از يک سيستم عامل يونيکس-مانند است که از هسته لينوکس استفاده مي‌کند

آشنايي با چند تا مفهوم ساده

هسته:

هر سيستم عاملي شامل دو بخش اصلي هسته و پوسته است. توزيع هاي مختلف لينوکس بنابر کاربردهايي که براي آن ها در نظر گرفته شده است از هسته خاصي استفاده مي کنند. هسته هاي مختلف داراي توانايي هاي متفاوتي هستند، مثلاً هسته هاي جديد تر داراي قابليت هاي بهتري در رابطه با سخت افزار هاي جديد تر هستند. کار اصلي سيستم عامل را هسته انجام مي دهد.

پوسته :

پوسته رابط بين کاربر و هسته سيستم عامل است. کاربر بعد از انجام عمليات ويژه اي براي ورود به سيستم به پوسته دسترسي خواهد داشت و مي تواند با تايپ دستورات با هسته ارتباط برقرار کند. در حال حاضر پوسته هاي زيادي براي سيستم هاي بر پايه يونيکس توسعه داده شده اند که مشهورترين و مطرح ترين آن ها عبارتند از:BASH, TCSH, CSH

توزيع :

توزيع هاي مختلف لينوکس از نظر نرم افزارهايي که با آنها ارائه مي شوند با هم تفاوت هايي دارند. هر توزيع ممکن است همراه با هسته هاي متفاوتي عرضه شود. در حال حاضر صد ها توزيع مختلف از لينوکس در سرتاسر دنيا عرضه شده است که به عنوان مثال مي توان از فارديکس ايراني نام برد. اما در عمل فقط چند توزيع شناخته شده و مطرح در دنيا وجود دارد که بقيه توزيع ها بر پايه آن ها توسعه داده شده اند. مثلاً يک توزيع مشهور و پايدار، لينوکس دبيان است. يک پروژه لينوکسي بايد داراي ويژگي هاي منحصر به خود باشد تا به عنوان يک توزيع شناخته شود. مثلاً لينوکس سوزه بر پايه توزيع دبيان توسعه داده شده است اما به خاطر ويژگي هاي خاصي مثل کنترل پنل کاملاً user friendly که دارد به عنوان يک توزيع قدرتمند شناخته شده است

: X Client

نرم افزار هايي هستند که به X Server نياز دارند، از قبيل محيط دسکتاپ و پنجره ها و هر چيز ديگري که به سرويس گرافيکي احتياج داشته باشد.همان طور که تا به حال ممکن است متوجه شده باشيد رابطه بين X server و نرم افزارهاي X client به صورت سرويس دهنده و سرويس گيرنده است. به اين صورت که حتي مي توان از طريق شبکه و پروتکل هاي مربوطه از روي يک سيستم و از طريق يک X client به X Server در حال اجرا روي سيستم ديگري متصل شد.

Desktop Environment:

نرم افزار Desktop Environment يک برنامه گرافيکي است که به کاربر اين اجازه را مي دهد تا بدون نياز به تايپ کردن دستورات، درون پوسته، آن ها را به سادگي با استفاده از محيط گرافيکي و حرکات ماوس اجرا نمايد. نمونه هاي پرکاربرد و معروف تر اين نوع نرم افزار ها عبارتند از Gnome و KDE.
حتماً به اين نکته توجه داشته باشيد که نرم افزار هايي مثل KDE و Gnome سرويس دهنده گرافيکي نيستند، بلکه خود، X Client هستند و براي اجرا شدن به X Server نياز دارند.

توزيع‌هاي لينوکس

توزيع‌هاي گنو/لينوکس بسيار زيادند. هر توزيعي براي کاربردي خاص ايجاد شده در زير به برخي از آن‌ها اشاره شده‌است:
* فدورا کُر
* لينوکس تجاري رِدهَت
* ناپيکس
* دبيان
* اِسلَکوِر
* گِنتو
* لينسپاير (ليندوز قديم)
* مندريوا (ماندريک قديم)
* توربو لينوکس
* سوزه
* کانِکتيوا
* ليبرانت
* اوبونتو
* لينوکس شريف
* پارسيکس گنو/لينوکس
* شبديکس
* فارليکس
* کارآمد
* سرآمد
قابل ذکر است که توزيع‌هاي لينوکس شريف، پارسيکس، شبديکس، فارليکس، کارآمد و سرآمد از توزيع‌هايي هستند که در کشور ايران و توسط برنامه نويسان ايراني ايجاد و در حال توسعه هستند.

تاريخچه:

در سال ۱۹۸۴ ميلادي ‏ريچارد استالمن که رئيس بنياد نرم‌افزار آزاد بود پروژه گنو (GNU) را آغاز کرد. در اين پروژه که يک جنبش نرم‌افزاري محسوب مي‌شد برنامه‌نويسان با يکديگر همکاري مي‌کردند (اين همکاري تا به حال نيز ادامه دارد.

آن زمان بيشتر ابزارهاي پروژه گنو که با زبان برنامه‌نويسي سي و اسمبلي نوشته شده بود آماده کار بود اما تنها چيزي که کم بود وجود يک سيستم‌عامل مناسب و رايگان بود. حتي سيستم‌عامل مينيکس نيز (با وجود در دسترس بودن متن کد آن) رايگان نبود و حق نشر مخصوص به خودش را داشت. کار در پروژه گنو به سمت طراحي يک هسته مناسب متمرکز مي‌شد اما به نظر مي‌رسيد که براي ايجاد اين هسته حداقل چند سال ديگر زمان احتياج است.

اين تأخير براي لينوس قابل تحمل نبود. بنابر اين خودش دست به کار شد و با الهام از کد مينيکس کار را آغاز کرد. سرانجام در ۲۵ اوت سال ۱۹۹۱ ساعت ۲۰و۵۷ دقيقه شب به وقت گرينويچ پيامي تاريخي به گروه خبري comp.os.minix ارسال شد. ارسال کننده اين پيام کسي نبود جز «لينوس بنديک توروالدز». او يک دانشجوي فنلاندي بود که آن زمان در دانشگاه هلسينکي درس مي‌خواند.
متن پيام او چنين بود:

سلام به هر کس آن بيرون از مينيکس استفاده مي‌کند.در حال حاضر روي سيستم عاملي رايگان براي رايانه‌هاي AT (۴۸۶)۳۸۶ کار ميکنم (فقط براي سرگرمي؛ مانند پروژه گنو بزرگ و حرفه‌اي نيست). از ماه آوريل کار را آغاز کرده‌ام و هم‌اکنون اين سيستم‌عامل آماده‌است و کار مي‌کند.
من دوست دارم از عقيدهٔ ديگران در مورد سيستم‌عاملم با خبر شوم. چه آنهايي که مينيکس را دوست دارند و چه آنهايي که آن را دوست ندارند. چرا که سيستم من تا حدي شبيه به آن است. در حال حاضر (۱٫۰۸)bash و(۱٫۴۰) gcc را بر روي آن دارم و چيزهاي ديگري که به نظر مي‌رسد همه درست کار مي‌کنند. اين بدان معناست که طي چند ماه آينده يک چيز کاربردي فراهم خواهم کرد.
دوست دارم بدانم که مردم به کدام يک از خصوصيات اين سيستم بيشتر علاقمند هستند. به هر پيشنهاد و نظري خوش آمد مي‌گويم اما قول نمي‌دهم که آن را انجام دهم! لينوس. torvalds@kruuna.helsinki.fi

همانطور كه مي دانيد لينوكس داراي توزيع هاي مختلفي است و هر توزيع بنابر كارايي و شيوه كار كاربراني را به خود جذب مي كند. در اين مقاله به معرفي 10 لينوكس محبوب بين كربران مي پردازم :

1- Ubuntu

بي گمان اوبونتو يك شوك بزرگ در رده توزيع هاي  دسكتاپ لينوكس مي باشد و بويژه با ورود نسخه 7.0.4 معروف به آهوي چابك بسياري از كاربران لينوكس را به سمت خود كشيد.

پروژه اوبونتو توسط يك آفريقايي تبار عضو تيم توسعه Debian   به نام Mark Shuttle Worth  طراحي شد و شركت كانونيكال پشتيباني مالي و انتشارآن را به عهده گرفت . اولين نسخه اين لينوكس محبوب در سپتامبر سال 2004 و بر اساس لينوكس دبيان منتشر گرديد و در عرض چند سال به يكي ازآسانترين و كاربردي ترين  لينوكس تبديل گرديد.

Ubuntu بر مبناي ميز كار Gnome  طراحي شده و در آن فايرفاكس و Open Office  به كاربر ارايه گرديده است . آخرين نسخه آن Ubuntu7.0.4  با نام آهوي چابك ( Feisty Fawn  ) منتشر گرديده كه با استقبال خوبي هم مواجه گرديده است و برنامه مديريت نصب برنامه ها در آن ( ATP  ) قادر به شناسايي و نصب بسته هاي دبيان است .

اوبونتو داراي ويرايش هاي ديگري مانند : Kubuntu  ( اوبونتوي مبتني بر ميز كار KDE  ) ، Xubuntu  و Edubuntu  مي باشد وبراي كاربردهاي كلاينت و سرور، محيط هاي 32 و 64 بيتي عرضه گرديده است.

نسخه بتاي Ubuntu 7.10 با نام  ميمون مستعار ميمون شجاع ( Gusty Gibben  ) تا چند روز ديگر ارائه خواهد شد.

ناگفته نماند طراح اوبونتو قبل از شروع پروژه اوبونتو به عنوان دومين توريست فضايي شناخته مي شود.

2- Open Suse

 درسال 1992 چهار مبتكر آلماني (Roland Dyroff, Thomas Fehr, Hubert Mantel  و Burchard Steinbild ) طرح لينوكسي به نام Software und System Entwicklung يا به اختصار Suse  را پايه ريزي كردند و نسخه 4.2 در سال 1996 ارائه شد كه برنامه مديريت سيستم YAST  به آن اضافه گرديده بود كه تا به امروز در اين لينوكس از آن بهره مي گيرند.

درسال 2003 اين توزيع توسط شركت ناول خريداري شد و تحت عنوان اپن سورس ،SLES  براي كاربرد هاي دسكتاپ و سرور ارايه شد . اين توزيع هم به مانند اوبونتو هم باميزكار GNOME  و هم KDE  ارائه مي گردد.

آخرين نسخه SUSE  ، Open Suse 10.3 مي باشد كه توزيعي بسيار قوي مي باشد. برخي طرفداران لينوكس بزرگترين نقطه ضعف اين توزيع را سياست هاي تجاري ناول در رابطه با برخي شركت هاي مخالف اپن سورس مانند مايكروسافت مي دانند.

3- Fedora

فدورا بطور رسمي در سپتامبرسال 2004 توسط دوتن از اعضاي تيم توسعه ردهت (Bob Young  و Marc Ewing ) ارايه شد و به سرعت جاي خود را در بين كاربران لينوكس به عنوان توزيعي آسانتر از ردهت باز كرد و مسئولان ردهت آن را براي مصارف عاميانه و دسكتاپ منتشر مي كردند. اين توزيع كه مي توان گفت از ردهت نشات گرفته كماكان براي كاربران معمولي لينوكس داراي پيچيدگي هاي بيشتري است اما نقطه قوت آن را مي توان در نوآوري در طراحي و ساپورت طيف وسيعي از نرم افزار هاي مبتني بر لينوكس در فدورا دانست.

4- Debian GNU

دبيان را بايد جزو اولين توزيع هاي لينوكس دانست. اين توزيع در سال 1993 اعلام موجودي كرد. Ian Murdock با تعدادي برنامه نويس يونيكس كه در اوقات فراغت روي اين پروژه كار مي كردند و اصلا قصد ارائه يك توزيع رسمي وتجاري را نداشتند اما دبيان در يك دهه  به مهمترين توزيع لينوكس تبديل شد به گونه اي كه در حال حاضر بيش از 120 توزيع ديگر مانند اوبونتو و ناپيكس بر اساس آن منتشر شده اندو به عنوان پايدارترين و كاربردي ترين لينوكس براي رده هاي متوسط و كاربران خانگي قابل استفاده است وبه همراه cd نصب بيش از بيست هزار برنامه كاربردي قابل نصب موجود است كه از اين لحاظ در بين ديگر توزيع ها قابل تامل است

5- Mandrava

اين لينوكس با نام اوليه مندريك (Mandrake ) توسط يك فرانسوي به نام Gaël Duval در ژولاي سال 1998 منتشر شد. مندريك در ابتدا نسخه اي از ردهت با انعطاف بالا با محيطكاري KDE  بود اما با افزايش محبوبيت مستقل گرديد . در سال 2005 شركت مندريك با شركت برزيلي Conectiva  ادغام شد و نام اين توزيع به مندريوا (Mandriva ) تغيير يافت . اين توزيع امروزه يكي از لينوكس هاي با محيط زيبا و قابل اطمينان است كه از برنامه Rpm Drake  براي نصب آسان بسته هاي RPM  استفاده ميكند و يكي از نسخه هاي زنده اين توزيع  بايك حافظه فلش قابل اجراست .

6- PCLinux Os

اين توزيع اولين بار توسط بيل رينولدز ( از اعضاي تيم مندريك و سازنده بسته هاي نرم افزاري RPM )در سال 2003 ارائه شد،و اگيزه وي از ارائه اين توزيع ارائه توزيعي مانند مندريوا براي كاربران عادي ومبتدي بود، اما به تدريج با افزايش برنامه هاي پيش نصب ويا قابل نصب ونيز نصب درايورهاي سخت افزاري آماده روبه جلو گام نهاد.در اين توزيع از برنامه APT  براي نصب بسته هاي نرم افزاري RPM  استفاده مي شود و مي توان گفت نقطه ضعف اين توزيع عدم ارائه يك برنامه زمان بندي شده و منسجم جهت جهت ارائه نسخه هاي جديد و يا آپديت آن است.

7- MEPIS   

اين توزيع در سال 2003 توسط وارن وودفورد در شركت MEPIS LLC ساخته شد. اين توزيع هم برپايه دبيان و براي سهولت كاربر در كار با آن طرح ريزي شد اما در سال 2006 مپيس اساس سيستم خود را از دبيان به اوبونتو تغيير داد . اين توزيع قابليت هايي چون تشخيص و نصب خودكار سخت افزار ، امكان پخش انواع فايل هاي مالتي مديا راداراست و اكنون آخرين نسخه آن بانام SimplyMEPIS  در نسخه هاي 64 و 32 بيتي با كاربرد دسكتاپ وServer  عرضه شده است .و از معدود توزيع هاي لينوكسي است كه قابليت نصب خودكار مودم را دارد.

8- KNOPPIX

ساخت ناپيكس به سال 2003 برمي گردد و اين نسخه جزء اولين لينوكس هاي با قابليت نسخه زنده (Live   ) بود كه همين ناپيكس را به انتخاب اول مبتديان ورود به دنياي لينوكس تبديل كرده بود، اين توزيع پس از بوت شدن در كامپيوتر كاربر ، بسياري از انواع نرم افزارهاي ريزودرشت مانند چندين مرورگر ينترنتي ، چندين برنامه افيس را به وي عرضه مي كرد بطوري كه كمتر كاربري لازم مي دانست برنامه اي را نصب نمايد. نقطه ضعف وعجيب اين توزيع ايرادات بيشتر در برنامه هاي نسخه هاي بالاتر نسبت به نسخه هاي قديمي تر است كه كاربران را نگران كرده است در حال حاضر نسخه 32بيتي زنده براي دسكتاپ از اين توزيع عرضه گرديده و از برنامه نصب APT استفاده مي كند.

 

 

9- Slackware

اسلك وير اولين بار در سال 1992 توسط پاتريك والكردينگ و درقالب 24 فلاپي عرضه شد. اين توزيع للينوكس بيشتر براي حرفه اي هاست چون تمام مراحل پيكربندي كاملا دستي واز طريق خط دستوري انجام ميگيرد ولي به هرحال يكي از حرفه اي ترين و كم باگ ترين توزيع هاي لينوكس مي باشد

10- Gentoo

جنتو در سال 2000 توسط دانيل روبين ( از اعضاي اصلي تيم Free BSD  )  عرضه شد. وي  برخي ماژول هاي قدرتمند Free BSD  را تحت عنوان Portage  وارد اين توزيع كرد و اين توزيع را به يك لينوكس حرفه اي وقدرتمند تبديل كرد، روش نصب در  اين توزيع گرچه در ابتدا به صورت كامپايل كردن بود اما بعدا امكان افزودن بسته هاي RPM  به آن اضافه شد گرچه اين توزيع از امنيت وپايداري بالاتري برخوردار است اما پيچيدگي هاي فني آنباعث شده تا كاربران مبتدي و متوط به سمت اين توزيع نيايندو به اين مشكل عدم آپديت زمان بندي شده را هم اضافه كنيد.)

برخي برنامه‌هاي اضافه‌شده در Suse10٫ عبارتند از:

مرورگر اينترنتي Firefox2٫0 و Opera9.2

برنامه‌ي RealPlayer10٫ که قابليت پخش پرونده‌هاي صوتيMp3 و تصويري 3gp(فيلم‌برداري شده با تلفن همراه) را نيز در خود دارد که نسبت به نگارش قبلي (10) بسيار بهتر شده.(در نگارش قبلي اشکالاتي در هنگام پخش به وجود مي‌آمد مثلا امکان جلو عقب بردن برخي آهنگ‌ها بد انجام مي‌شد)

OpenOffice2,04٫ که در تنظيمات محلي آن فارسي نيز موجود است.

KmobileTools04.3.3: که امکان مديريت تلفن‌همراهتان از طريق رايانه‌ فراهم مي‌سازد

انواع توضيع هاي لينوكس suse

SUSE Linux 10.1

SUSE Linux 9.2

SUSE Linux 9.3

SUSE Linux Enterprise Server 10

SUSE Linux Enterprise Server 9

SuSE Linux Standard Server 8

SuSE eMail Server 3.x

SuSE Linux 7.x

SuSE Linux 8.x

SuSE Linux 9.0

SuSE Linux 9.1

SuSE Linux Connectivity Server

SuSE Linux Database Server

SuSE Linux Enterprise Server 7

SuSE Linux Enterprise Server 8

SuSE Linux Openexchange Server 4.x

SuSE Linux Firewall on CD/Admin host

SuSE Linux Office Server

به عقيده شرکت Novell سيستم عامل حرفه اي لينوکس SUSE تمامي خواسته هاي علاقه مندان دنياي کد باز را براي داشتن يک سيستم عامل مناسب جهت استفاده در منزل و يا بکارگيري در شرکتها در اختيار آنها قرار مي دهد.

سفارشي براي شبه قاره هند (LinuxToday.com)

شرکت ناول نسخه‌اي از توزيع معروف خود،SuSE، را بـــراي شبه قاره هند تهيه کرد. از ديدگاه کارشناسان اين نسخه که تماماً به زبان هندي مي‌باشد اولين گام براي تصاحب بازار تشنـه، مسـتعد و گسـترده هــند از سوي شرکت ناول خواهد بود. SuSE بعد از توزيع RedHat بيشتر بازار شبه قاره را در اختــيار دارد و از اهمــيت ويژه‌اي بــراي شــرکــت‌هاي IT هند برخوردار است.

معرفي و تاريخچه openSUSE

آدرس سايت: http://www.openSUSE.org
شرکت/توسعه‌دهنده: Novell
خانواده سيستم‌عامل: Linux
نوع کد منبع: Open Source
آخرين نگارش پايدار: ۱۰.۳ / ۴ اکتبر ۲۰۰۷
نوع هسته: Monolithic kernel, Linux
رابط کاربر پيش‌فرض: KDE/GNOME
وضعيت کارکرد: جاري (نگارش ۱۰.۱ و بالاتر)

openSUSE يک پروژه جمعي، تحت حمايت Novell، براي توسعه و پشتيباني لينوکس است. بعد از بدست آوردن لينوکس SuSE در ژانويه ۲۰۰۴ Novell تصميم گرفت محصول SuSE Professional را بعنوان يک پروژه ۱۰۰ درصد متن باز ارائه کند. اين موضوع اجتماع را در فرآيند توسعه وارد کرد.

تاريخچه

اولين نگارش اين سيستم‌عامل، نگارش بتا SUSE Professional 10.0 بود و از اکتبر ۲۰۰۷ نگارش پايدار آن openSUSE 10.3 است.

بعد از توزيع openSUSE يک پورتال وب براي اجتماع فراهم کرد. اجتماع در توسعه openSUSE بطور مشترک با نمايندگان Novell بوسيله يکسان کردن کد از طريق سرويس سازنده باز، نوشتن مستندات، طراحي شبکه، مذاکره در مورد ليست نامه‌هاي باز و کانال IRC، بهبود سايت openSUSE از طريق رابط ويکي آن و ... کمک مي‌کند.

Novell توزيع openSUSE را بعنوان بهترين و راحت‌ترين توزيع براي همه کاربران معرفي مي‌کند.

مشابه اغلب توزيع‌ها اين توزيع نيز شامل هر دو بخش GUI(رابط گرافيکي کاربر) ، حالت پيش‌فرض، و گزينه رابط خط فرمان مي‌باشد. همچنين اين توزيع به کاربر اجازه مي‌دهد زمان نصب توزيع انتخاب کند که با کدام رابط گرافيکي (GNOME, KDE) راحت است.

اين توزيع هزاران بسته نرم‌افزاري را در تمام محدوده توسعه متن‌باز پشتيباني مي‌کند.

ويژگي‌ها

openSUSE ويژگي‌هاي مشترک زيادي با SUSE Linux Enterprise دارد. از جمله ويژگي‌هاي اين توزيع مي‌توان به موارد زير اشاره کرد:

·                               AppArmor: ابزاري براي کنترل و مديريت امنيت سيستم شما

·                               YaST: سيستم مديريت برنامه که openSUSE بعنوان Control Center استفاده مي‌کند.

·                               Xen: نرم‌افزار مجازي سازي

·                               محيط‌هاي ميزکار GNOME, KDE

·                               Compiz:ميزکار سه بعدي که روي XGL اجرا مي‌شود

 

enterprise 10 يک موفقيت بزرگ

تا به حال بيش از 165 هزار نفر از سراسر جهان اين نسخه را بر روي رايانه هايشان بارگذاري کرده اند. همچنين وب سايت SUSE Linux Enterprise در عرض 10 روز  312 هزار بازديدکننده داشته است

ناول SUSE Linux Enterprise 10 خود را کامل ترين نسخه لينوکس دانسته و معتقد است هيچ يک از نسخه هاي مختلف اين سيستم عامل قدرت آن را ندارند. اين شرکت تاييد کرده که بارگذاري روزانه نرم افزار از سايت ناول از زمان عرضه SUSE Linux Enterprise 10 بيش از 800 درصد افزايش يافته است

نکات مثبت:

جذاب،ميز کار KDE مناسب،تنظيم اندازه پارتيشنها به طور خودکار(هنگام نصب)،سازماندهي ميزکار مناسب و ابزار تنظيم عالي.

نکات منفي:

مديريت فونت ضعيف،پشتيباني ضعيف از GNOMEقضاوت کلي:اين نسخه براي کاربران ويندوز بسيار مناسب است(User Friendly).پس اگر علاقه داريد که از لينوکس استفاده کنيد يا با ويندوز Dual-Boot داشته باشيد،اين نسخه گزينه اول است.

مرور کلي:

محيط SuSE از زيباترين محيطهاي لينوکس است.کاربرد آن آسان است و به خوبي سازماندهي شده است.نصب آن بسيار ساده و بدون ابهام و پيچيدگي است.قيمت آن از ويندوز بسيار پايينتر است و نسبت به بقيه نسخه هاي لينوکس ارزانتر است.گرچه از GNOME به خوبي پشتيباني نمي کند،اما محيط لينوکس را براي کاربران با سابقه ويندوز بسيار دلپذيرتر کرده است.و از RedHat هم از نظر نصب و هم از نظر رابط کاربر بسيار جلوتر است.به هر صورت اگر مايليد از ويندوز به طرف لينوکس حرکت کنيد،اين نسخه بهترين گزينه است.

نيازمنديهاي سيستم:

ريزپردازنده پنتيوم،64 مگابايت رم،400 مگابايت هارد،ماوس و CD-ROM(توضيح اين که علت کليدي بودن اين ويژگي اين است که نسخه مشابه RedHat به پنتيوم 350 و نسخه مشابه Mandrake به پنتيوم 450 نياز دارد در حالي که اين نسخه با پنتيوم 120 نيز کار مي کند.م)

منبع : www.zdnet.co.uk

SuSE Linux 9.0

اين توزيع (Distribution) جديد در چهار Pack به نام‌هاي Personal, Professional, Professional for AMD 64, Office Desktop عرضه شده است. البته نسخه جديدي براي Serverها ارائه نشده و آخرين نسخه آن SUSE LINUX Standard Server 8 است.

SuSE با ارائه SUSE LINUX Professional for AMD 64 اولين سيستم عامل 64 بيتي را براي پرسسورهاي Athlon 64 عرضه کرده است. (اکثر شرکت‌هاي ديگر براي Athlon 64 فقط نسخه‌هاي Beta خود را عرضه کردند.)

يک نکته جالب که ديدم، شعار جديد اين شرکت «Simply Change» به سمت راست علامت SuSE اضافه شده است!!

SUSE LINUX Personal: اين Pack براي کاربران تازه کار (newcomers) و کاربران خصوصي (Private Users) طراحي شده است و حتي مي‌تواند خيلي از نيازهاي کاربران اداري هم برطرف کند.

در «Package Descriptions SUSE LINUX 9.0 Personal» مي توانيد از برنامه ها و Packageهاي موجود در SUSE Linux 9.0 Personal مطلع شويد. اين Pack در 3CD و 1Manual (User Guide) و 60 روز installation support و قيمت خرده فروشي 39.95 دلار عرضه شده است.

SUSE LINUX Professional: اين Pack براي کاربران خانگي (Home Users) و کاربران حرفه‌اي (Professional Users) پيشنهاد مي‌شود. از اين Pack مي‌توانيد به عنوان Server و يا Client استفاده کرد و به راحتي شبکه خانگي (Home Network) مرکب از Linux و Windows ايجاد کنيد. اين Pack داراي ابزاري براي تغيير اندازه دادن پارتيشن‌هاي NTFS در هنگام نصب (installation) و همچنين قابل نصب در کنار انواع نسخه‌هاي Windows است. در نسخه SUSE 9.0 از Kernel 2.4.21 استفاده شد است و در آن scheduler, ACPI, ALSA(Advanced Linux Sound Architechture) بهينه سازي شده‌اند. همچنين در اين Pack ابزار YaST 2 به کاربران بدون تجربه امکان تنظيم و پيکربندي و استفاده از Samba, DNS, DHCP, Web Server, … را به راحتي مي‌دهد.

در «Package Descriptions SUSE LINUX 9.0 Professional» مي‌توانيد از برنامه‌ها و Packageهاي موجود در SUSE Linux 9.0 Professional مطلع شويد. اين Pack در 5CD و 1Manual (User Guide) و 90 روز installation support و قيمت خرده فروشي 79.95 دلار عرضه شده است.

SUSE LINUX Professional for AMD 64: اين Pack که براي معماري Athlon 64 ساخته شده است. از خصوصيات آن مي توان به آدرس دهي حافظه تا سقف 1TB (يک ترابايت) و بصورت virtual تا سقف 512TB و همچنين اجراي همزمان برنامه‌هاي 32 بيتي و 64 بيتي نام برد.

در «Package Descriptions SUSE LINUX 9.0 Professional for AMD 64» مي‌توانيد از برنامه‌ها و Packageهاي موجود در SUSE Linux 9.0 Professional for AMD 64 مطلع شويد. اين Pack در 1DVD و 2Manual (Administration Guide, User Guide) و 90 روز installation support وقيمت خرده فروشي 119.95 دلار عرضه شده است.

Linux Office Desktop SUSE: اين Pack براي کاربران اداري (Office Users) و شرکت‌ها طراحي شده است. اين نسخه داراي StarOffice 6.0 و Codeweavers CrossOver است. که با استفاده از Codeweavers CrossOver مي‌شود MS Office را در لينوکس نصب کرد و بطور مرسوم از آن استفاده نمود. همچنين اين نسخه داراي ابزار Acronis OS Selector که با استفاده از آن مي‌توانيد اندازه پارتيشن‌ها ويندوز را تغيير دهيد و Office Desktop9.2  را در کنار انواع نسخه‌هاي Windows نصب کنيد. برخلاف ديگر Packها که قبلاً توضيح داده شد، اين Pack از محيط‌هاي کاربري (User Interface) KDE 3.0.3 و GNOME 2.0 استفاده مي‌کند و حدوداً در مدت 30 دقيقه نصب مي‌شود و مي‌توان از آن استفاده نمود.

هشدارهاي قبل از نصب:

1-     از اطلاعات خود پشتيبان تهيه نمائيد.

2-   از سالم بودم CD-ROM در صورت نصب با DVD از سالم بودن DVD-ROM خود اطمينان حاصل كنيد. (در غير اينصورت ممكن است برخي از بسته ها در زمان نصب با مشكل مواجه شده و سيستم بطور كامل نصب نشود)

3-   در صورت بروز مشكل در نصب برخي از بسته ها، نام بسته را يادداشت كنيد كليد Ignore (ناديده گرفتن) را فشار دهيد تا بعد از نصب سيستم عامل از روش ديگري نسبت به نصب بسته هاي جامانده اقدام كنيد.

-         حداقل 10 گيگابايت از فضاي آخرين پارتيشن خود را خالي كنيد.

-         حداقل امكانات سخت افزاري مورد نياز به شرح ذيل مي باشد:

CPU: Intel PIII 600 or AMD Duron 800

RAM: 256 MB

HDD: 10 GB

Mouse & Keyboard

(راهنماي نصب سيستم عامل Open Suse 10.2)

نصب توضيع Suse از Linux با نرم افزاري به نام Yast انجام مي شود كه مخفف كلمه setup tool an other به معني يك ابزار بر پا ساز ديگر مي باشد.

CD يا DVD خود را درون دستگاه قرار داده و سيستم را RESTART كرده تا سيستم با سي دي راه اندازي شود.

سپس چند گزينه ديده مي شود گزينه Installation را توسط كليدهاي جهت دار صفحه كليد انتخاب كرده و كليد اينتر را فشار دهيد.

مرحله اول، مرحله آماده سازي (preparation)  است كه به شرح ذيل مي باشد:

-         language:

در اين قسمت زبان مورد نظر را جهت نصب، گزينه پيش فرض انگليسي است. دكمه accept را فشار دهيد.

-         License agreement:

در اين قسمت پس از مطالعه گزينه agree را انتخاب و روي كليد next كليك كنيد.

 

 

-         System analysis

: در اين قسمت مي توانيم نوع نصب، بروز رساني يا نصب جديد را انتخاب نموده كه ما گزينه new installation را انتخاب مي كنيم.

-         Time zone:

در واقع انتخاب منطقه زماني در اينجا صورت مي گيرد كه در قسمت region گزينه etc و در قسمت time zone گزينه gmt0  را انتخاب كنيد روي كليد next كليك كنيد.

-         Desktop selection

: در اين قسمت نوع محيط گرافيكي مورد نظر خود را انتخاب مي نمائيم كه kde يا gnow يا ... است پس از انتخاب كليد next را بفشاريد.

مرحله دوم، مرحله نصب (installation) است كه شامل دو بخش installation summary و perform installation است.

installation summary:

در اين مرحله پارتيشن بندي سيستم، انتخاب بسته هاي نرم افزاري مورد نياز و تنظيمات محلي سيستم به شرح ذيل صورت مي گيرد.

partitioning -:

 در اين قسمت پارتيشن بندي هارد سيستم انجام مي شود كه مي توان يا پيش فرض را انتخاب نمود يا با كليك بر روي گزينه change و انتخاب گزينه partitioning طي مراحل زير تمام هارد را فرمت و از ابتدا پارتيشن بندي كنيد يا پارتيشن منتخب خود را فرمت كرده و نصب كنيد.

نكته: دقت داشته باشيد پارتيشني كه مي سازيد بايد حداقل GB 10 باشد. علاوه بر آن يك پارتيشن با فرمت Swap دو برابر  ram سيستم خود نيز بايد بسازيد مثلاً اگر رم شما 256 است شما بايد يك پارتيشن Swap با حجم 512 MB بسازيد.

سپس پنجره زير ظاهر شده كه براي پارتيشن بندي دلخواه گزينه create custom partition setup را انتخاب كرده و دكمه next را بفشاريد.

سپس گزينه partitioning  sustom را انتخاب كرده سپس دكمه next را بفشاريد.

در اين قسمت پس از انتخاب پارتيشن مي توانيد آنرا  delete كرده – پس از پاك كردن كل پارتيشن با كليك بر دكمه create پارتيشن هاي دلخواه خود را بسازيد. و يا با انتخاب دكمه edit تغييرات دلخواه خود را در پارتيشن موجود انجام دهيد.

پس از انجام پارتيشن بندي دكمه accept را فشار دهيد.

 

 

Software:

در اين مرحله بسته هاي نرم افزاري مورد نظر خود را جهت نصب انتخاب كنيد. دقت كنيد كه در قسمت filter با انتخاب گزينه search مي توانيد بسته هاي نرم افزاري خود را جستجو كرده و انتخاب كنيد.

Local setting:

در اين مرحله تنظيمات محلي صورت مي پذيرد كه ما فعلاً براي keyboard loayout و همان گزينه پيش فرض انگليسي را انتخاب نموده و پس از نصب فارسي را اضافه مي كنيم. سپس ديكه next را فشار دهيد.

 Perform installation:

در اين مرحله سيستم پس از گرفتن تائيد شروع به فرمت و نصب پكيج هاي نرم افزاري مي نمايد.

پس از نصب پكيج هاي cd-1 بنابر پكيجهاي انتخاب شده در مرحله دوم سيستم از شما در خواست cd-2 .cd-3 .cd-4 . cd-5 را مي نمايد چنانچه نصب با dvd باشد در اين مرحله تمام پكيج هاي انتخابي را نصب مي نمايد.

مرحله سوم، مرحله پيكربندي (configuration) مي باشد كه در اين مرحله بطور كل شامل انتخاب رمز عبور براي root ، تنظيم شبكه، تعريف user ها و جزئيات آن به شرح زير است:

Root password:

پس از اتمام نصب package ها نوبت به انتخاب رمز عبور براي root است سعي كنيد كلمه عبور را مركب از حروف بزرگ و كوچك و حداقل 6 حرفي انتخاب كنيد. دكمه next‌ را فشار دهيد.

Host name:

در اين قسمت نام سيستم و دامنه آنرا مشخص كنيد البته پس از نصب نيز ميتوان اين تنظيمات را انجام داد.

Network :

اكنون نوبت تنظيماتشبكه از قبيل كارت شبكه و مودم است. پيكربند پيش فرض در اختيارتان قرار داده شده است چنانچه تمايل به تغيير پيكر بندي داريد كليد change را فشار دهيد ممكن است جهت پيكربندي بعضي از پارامتر ها لازم باشد كه cd را عوض كنيد در اينصورت سيستم شماره  سي دي رمورد نظر را اعلام خواهد كرد كه پس از انجام تغييرات (در صورت نياز) دكمه next را مي زنيد.

Online update:

سيستم جهت كنترل صحت پيكربندي modem و همچنين بروزرساني بسته بر اساس آخرين تغييرات، امكان تست modem را توسط قابليت بروز رساني online در اختيارتان قرار مي دهد. اگر modem درست نصب نشده بود با كليد back‌به عقب برگرديد و مودم را مجدداً نصب كنيد. و يا چنانچه تمايل به تست و بروز رساني online نداريد عبارت no,skip this test را انتخاب كرده و با انتخاب دكمه next وارد مرحله بعد شويد. البته لازم به ذكر است كه پس از نصب سيستم عامل نيز ميتوانيد مودم را نصب كنيد.

Users:

 اين مرحله نحوه تعريف user ها را به شما نشان ميدهد. اگر گزينه local را انتخاب كنيد تنها user هايي كه در سيستم خودتان معرفي كرده ايد و نامشان در فايل ect/password وect/shadow مي آيد. معتبر خواهد بود. در صورتي كه سرورهاي LDAP و يا NIS داريد مي توانيد گزينه هاي مربوط را انتخاب و پيكربندي نمائيد. بنابراين گزينه local براي سيستم هاي خانگي مناسب مي باشد. بر روي كليد next كليك كنيد تا وارد مرحله بعد شويد. در اين مرحله يك user name  و password ايجاد كنيد. اگر گزينه  auto login را غير فعال كنيد در هر مرتبه reboot كردن سيستم user name و password را از شما مي پرسد. اين عمل در سيسم هاي چند كاربره باعث افزايش امنيت مي شود. پس ا تعريف كاربر بر روي كليد next كليك كنيد.

Clean up:

اكنون سيستم مشغول حذف فايلهاي غير ضروري ايجاد شده در زمان نصب ميشود در اين مرحله ممكن است بر اساس توان سخت افزاري سيستم شما و حجم پكيج هاي نصب شده مدتي طول بكشد.

Release notes:

در اين مرحله يادداشت ها نسخه linux نمايش داده ميشود. پس ار مطالعه يادداشت هاي براي گذشتن از اين مرحله مي توانيد كليد next  را فشار دهيد.

Hardwar configuration:

 اكنون نوبت به تنظيم كارت گرافيك، كارت صدا، چاپگر و Bluetooth است. بر اساس نام سخت افزار به سادگي مي توانيد اين تنظيمات را تكميل كنيد.

براي آزمايش كردن تنظيمات انتخاب شده بر روي test كليك كنيد. پنجرع test ظاهر ميشود چنانچه تستس مورد تاييد شما بود كليد save را كليك كنيد و در نهايت گزينه ok را در پنجره اصلي تنظيمات yast بر روي كليد next كليك كنيد و در پايان كليد finish را فشار دهيد و منتظر شويد تا صفحه اصلي را ببينيد.

 

1:43 | اشكان |




دوشنبه یکم بهمن 1386

ليست مشهورترين RFC ها

ليست مشهورترين  RFC ها

 

 

+General Information

RFC1360 IAB Official Protocol Standards

RFC1340 Assigned Numbers

RFC1208 Glossary of Networking Terms

RFC1180 TCP/IP Tutorial

RFC1178 Choosing a Name for Your Computer

RFC1175 FYI on Where to Start:

A Bibliography of Inter-networking Information

RFC1173 Responsibilities of Host and Network Managers:

A Summary of the Oral Tradition of the Internet

12

RFC1166 Internet Numbers

RFC1127 Perspective on the Host Requirements RFCs

RFC1123 Requirements for Internet Hosts—Application and Support

RFC1122 Requirements for Internet Hosts—Communication Layers

RFC1118 Hitchhiker"s Guide to the Internet

RFC1011 Official Internet Protocol

RFC1009 Requirements for Internet Gateways

RFC980 Protocol Document Order Information

+TCP and UDP

RFC1072 TCP Extensions for Long-Delay Paths

RFC896 Congestion Control in IP/TCP Internetworks

RFC879 TCP Maximum Segment Size and Related Topics

RFC813 Window and Acknowledgment Strategy in TCP

RFC793 Transmission Control Protocol

RFC768 User Datagram Protocol

+IP and ICMP

RFC1219 On the Assignment of Subnet Numbers

RFC1112 Host Extensions for IP Multicasting

RFC1088 Standard for the Transmission of IP Datagrams over

NetBIOS Networks

RFC950 Internet Standard Subnetting Procedure

RFC932 Subnetwork Addressing Schema

RFC922 Broadcasting Internet Datagrams in the Presence of Subnets

RFC9l9 Broadcasting Internet Datagrams

RFC886 Proposed Standard for Message Header Munging

RFC815 IP Datagram Reassembly Algorithms

RFC814 Names, Addresses, Ports, and Routes

13

RFC792 Internet Control Message Protocol

RFC791 Internet Protocol

RFC781 Specification of the Internet Protocol (IP) Timestamp Option

+Lower Layers

RFC1236 IP to X.121 Address Mapping for DDN

RFC1220 Point-to-Point Protocol Extensions for Bridging

RFC1209 Transmission of IP Datagrams over the SMDS Service

RFC1201 Transmitting IP Traffic over ARCNET Networks

RFC1188 Proposed Standard for the Transmission of IP Datagrams

over FDDI Networks

RFC1172 Point-to-Point Protocol Initial Configuration Options

RFC1171 Point-to-Point Protocol for the Transmission of

Multiprotocol Datagrams over Point-to-Point Links

RFC1149 Standard for the Transmission of IP Datagrams on Avian

Carriers

RFC1055 Nonstandard for Transmission of IP Datagrams over

Serial Lines: SLIP

RFC1044 Internet Protocol on Network System"s HYPERchannel:

Protocol Specification

RFC1042 Standard for the Transmission of IP Datagrams over

IEEE 802 Networks

RFC1027 Using ARP to Implement Transparent Subnet Gateways

RFC903 Reverse Address Resolution Protocol

RFC895 Standard for the Transmission of IP Datagrams over

Experimental Ethernet Networks

RFC894 Standard for the Transmission of IP Datagrams over

Ethernet Networks

RFC893 Trailer Encapsulations

14

RFC877 Standard for the Transmission of IP Datagrams over

Public Data Networks

+Bootstrapping

RFC1084 BOOTP Vendor Information Extensions

RFC951 Bootstrap Protocol

RFC906 Bootstrap Loading Using TFTP

+Domain Name System

RFC1101 DNS Encoding of Network Names and Other Types

RFC1035 Domain Names—Implementation and Specification

RFC1034 Domain Names—Concepts and Facilities

RFC1033 Domain Administrators Operations Guide

RFC1032 Domain Administrators Guide

RFC974 Mail Routing and the Domain System

RFC920 Domain Requirements

RFC799 Internet Name Domains

+File Transfer and File Access

RFC1094 NFS: Network File System Protocol Specification

RFC1068 Background File Transfer Program (BFTP)

RFC959 File Transfer Protocol

RFC949 FTP Unique-Named Store Command

RFC783 TFTP Protocol (Revision 2)

RFC775 Directory Oriented FTP Commands

+Mail

RFC1341 MIME (Multipurpose Internet Mail Extensions) Mechanisms for

Specifying and Describing the Format of Internet Message

15

Bodies

RFC1143 Q Method of Implementing Telnet Option Negotiation

RFC1090 SMTP on X.25

RFC1056 PCMAIL: A Distributed Mail System for Personal Computers

RFC974 Mail Routing and the Domain System

RFC822 Standard for the Format of ARPA Internet Text Messages

RFC821 Simple Mail Transfer Protocol

+Routing Protocols

RFC1267 A Border Gateway Protocol 3 (BGP-3)

RFC1247 OSPF version 2

RFC1222 Advancing the NSFNET Routing Architecture

RFC1195 Use of OSI IS-IS for Routing in TCP/IP and Dual Environments

RFC1164 Application of the Border Gateway Protocol in the Internet

RFC1163 Border Gateway Protocol (BGP)

RFC1136 Administrative Domains and Routing Domains:

A Model for Routing in the Internet

RFC1074 NSFNET Backbone SPF-Based Interior Gateway Protocol

RFC1058 Routing Information Protocol

RFC911 EGP ateway under Berkeley UNIX 4.2

RFC904 Exterior Gateway Protocol Formal Specification

RFC888 STUB Exterior Gateway Protocol

RFC827 Exterior Gateway Protocol (EGP)

RFC823 DARPA Internet Gateway

+Routing Performance and Policy

RFC1254 Gateway Congestion Control Survey

RFC1246 Experience with the OSPF Protocol

RFC1245 OSPF Protocol Analysis

16

RFC1125 Policy Requirements for Inter-Administrative Domain Routing

RFC1124 Policy Issues in Interconnecting Networks

RFC1104 Models of Policy-Based Routing

RFC1102 Policy Routing in Internet Protocols

+Terminal Access

RFC1205 Telnet 5250 Interface

RFC1198 FYI on the X Window System

RFC1184 Telnet Linemode Option

RFC1091 Telnet Terminal-Type Option

RFC1080 Telnet Remote Flow Control Option

RFC1079 Telnet Terminal Speed Option

RFC1073 Telnet Window Size Option

RFC1053 Telnet X.3 PAD Option

RFC1043 Telnet Data Entry Terminal Option: DODIIS Implementation

RFC1041 Telnet 3270 Regime Option

RFC1013 X Window System Protocol, version 11: Alpha Update

RFC946 Telnet Terminal Location Number Option

RFC933 Output Marking Telnet Option

RFC885 Telnet End of Record Option

RFC861 Telnet Extended Options: List Option

RFC860 Telnet Timing Mark Option

RFC859 Telnet Status Option

RFC858 Telnet Suppress Go Ahead Option

RFC857 Telnet Echo Option

RFC856 Telnet Binary Transmission

RFC855 Telnet Option Specifications

RFC854 Telnet Protocol Specification

RFC779 Telnet Send-Location Option

17

RFC749 Telnet SUPDUP-Output Option

RFC736 Telnet SUPDUP Option

RFC732 Telnet Data Entry Terminal Option

RFC727 Telnet Logout Option

RFC726 Remote Controlled Transmission and Echoing Telnet Option

RFC698 Telnet Extended ASCII Option

+Other Applications

RFC1196 Finger User Information Protocol

RFC1179 Line Printer Daemon Protocol

RFC1129 Internet Time Synchronization: The Network Time Protocol

RFC1119 Network Time Protocol (version 2) Specification

and Implementation

RFC1057 RPC: Remote Procedure Call Protocol Specification: Version 2

RFC1014 XDR: External Data Representation Standard

RFC954 NICNAME/WHOIS

RFC868 Time Protocol

RFC867 Daytime Protocol

RFC866 Active Users

RFC865 Quote of the Day Protocol,

RFC864 Character Generator Protocol

RFC863 Discard Protocol

RFC862 Echo Protocol

Network Management

RFC1271 Remote Network Monitoring Management Information Base

RFC1253 OSPE version 2: Management Information Base

RFC1243 Appletalk Management Information Base

RFC1239 Reassignment of Experimental MIBs to Standard MIBs

18

RFC1238 CLNS MIB for Use with Connectionless Network Protocol (ISO

8473) and End System to Intermediate System (ISO 9542)

RFC1233 Definitions of Managed Objects for the DS3 Interface Type

RFC1232 Definitions of Managed Objects for the DS1 Interface Type

RFC1231 IEEE 802.5 Token Ring MIB

RFC1230 IEEE 802.4 Token Bus MIB

RFC1229 Extensions to the Generic-Interface MIB

RFC1228 SNMP-DPI: Simple Network Management Protocol Distributed

Program Interface

RFC1227 SNMP MUX protocol and MIB

RFC1224 Techniques for Managing Asynchronously Generated Alerts

RFC1215 Convention for Defining Traps for Use with the SNMP

RFC1214 OSI Internet Management: Management Information Base

RFC1213 Management Information Base for Network Management of

TCP/IP-based Internets: MiB-II

RFC1212 Concise MIB Definitions

RFC1187 Bulk Table Retrieval with the SNMP

RFC1157 Simple Network Management Protocol (SNMP)

RFC1156 Management Information Base for Network Management of

TCP/IP-based Internets

RFC1155 Structure and Identification of Management Information for

TCP/IP-Based Internets

RFC1147 FYI on a Network Management Tool Catalog: Tools for

Monitoring

and Debugging TCP/IP Internets and Interconnected Devices

RFC1089 SNMP over Ethernet

+Tunneling

RFC1241 Scheme for an Internet Encapsulation Protocol: Version 1

19

RFC1234 Tunneling IPX Traffic through IP Networks

RFC1088 Standard for the Transmission of IP Datagrams over

NetBIOS Networks

RFC1002 Protocol Standard for a NetBIOS Service on a TCP/UDP

Transport: Detailed Specifications

RFC1001 Protocol Standard for a NetBIOS Service on a TCP/UDP

Transport: Concepts and Methods

+OSI

RFC1240 OSI Connectionless Transport Services on Top of UDP:

Version 1

RFC1237 Guidelines for OSI NSAP Allocation in the Internet

RFC1169 Explaining the Role of GOSIP

+Security

RFC1244 Site Security Handbook

RFC1115 Privacy Enhancement for Internet Electronic Mail:

Part III Algorithms, Modes, and Identifiers [Draft]

RFC1114 Privacy Enhancement for Internet Electronic Mail:

Part II Certificate-Based Key Management [Draft]

RFC1113 Privacy Enhancement for Internet Electronic Mail: Part I—

Message Encipherment and Authentication Procedures [Draft]

RFC1108 Security Options for the Internet Protocol

+Miscellaneous

RFC1251 Who"s Who in the Internet: Biographies of

IAB, IESG, and IRSG Members

RFC1207 FYI on Questions and Answers: Answers to Commonly

Asked "Experienced Internet User

20

RFC1206 FYI on Questions and Answers: Answers to Commonly

Asked "New Internet User" Questions

1:40 | اشكان |




دوشنبه یکم بهمن 1386

(frc-768(udp

 

 

UDP از حروف اول کلمات User Datagram Protocol گرفته شده و یک پروتکل غیر اتصال گرا (Connectionless) است که مثل TCP در بالاترین لایه اجرا می شود. برخلاف TCP در پروتکل UDP امکان بروز خطا وجود دارد.

یک ارتباط غیراتصال گرا بین دو هاست برقرار می کنه و هر بسته از داده کاربر و کمترین میزان سرایند تشکیل شده که به آن UDP دیتاگرام گفته می شود.

UDP غیراتصال گرا است .یعنی یک دیتاگرام در هر لحظه ای میتونه ارسال بشه ، بدون نیاز به هر گونه اعلام قبلی، مذاکره و یا هیچ آماده سازی از قبل.فقط داده رو ارسال می کنه و امیدواره که گیرنده داده ها رو دریافت کنه.

یک ارتباط غیرقابل اعتماد ایجاد می کنه . یعنی هیچ تضمینی برای اطمینان از تحویل داده ها در مقصد وجود ندارد. نه تنها هیچ اطمینانی از رسیدن داده ها به مقصد وجود نداره بلکه حتی به صحت و درستی داده هائی که به مقصد رسیده هم نمیشه اطمینان داشت. ممکنه بسته ای رو  دو بار دریافت کنیم!! برنامه ما که بر اساس این پروتکل کار میکنه باید آمادگی مواجه شدن با تمام این موقعیت ها رو داشته باشه: از دست دادن دیتاگرام ، دیتاگرام تکراری و یا دریافت دیتاگرام با ترتیب غلط.

مهمترین محاسن UDP اینه که محدوده داده ها در ائن مشخص شده ، در ارسال های broadcast میشه از این پروتکل استفاده کرد و همچنین سریعه.

و مهمترین معایب غیرقابل اعتماد بودن آن و در نتیجه پیچیده بودن برنامه نویسی در سطح لایه application است.

 

ين پروتکل برای کاهش overflow طراحی شده و در خيلی از موارد وابسته به TCP هستش .

نکته مهم اينه که وقتی با يه پورت خاص روی يک کامپيوتر ديگه ارتباط برقرار می‌ کنيم ، اين ارتباط می‌تونه از نوع TCP يا UDP باشه . بنابراين وقتی می‌ خوايم يه کامپيوتر خاصی رو از نظر پورت‌ ها بررسی کنيم ، هر دو بايد بررسی بشه .

 

 

و اما قالب بسته UDP :

 


 

همین طور که در شکل می بینید :

·               Source Port : یک فیلد اختیاری برای شماره پورت فرستنده. اگر شماره پورت مشخص نشه در این فیلد 0 قرار میگیره.

·               Destination Port : شماره پورت مقصد

·               Length : طول دیتاگرام، شامل Header و داده اصلی

·               Checksum: کد کشف خطا. این فیلد در Header بسته UDP اختیاریست.

 

 آدرس دهی

TCP و UDP از یک مدل آدرس دهی استفاده می کنند : یک آدرس IP و شماره پورت مورد نظر.

آدرس IP برای هدایت بسته به هاست منظور در شبکه ی مشخص شده و شماره پورت برای هدایت به پروسه منتظر. معمولا یک پورت برای یک برنامه اختصاص داره.

 

محاسن TCP

·         سیستم عامل همه کار رو برای شماانجام میده. دیگه باگهای ابتدائی که هر کس در اولین کارش با اون ها روبرو میشه رو مرتکب نمیشید. برای اینکه تمام این ها برای ما توسط سیستم  عامل انجام و رفع شده.

·         کارهائی که سیستم عامل برای دریافت و ارسال بسته های TCP انجام میده نیازی به سوئیچ لز مود کرنل به مود کاربر نداره. چون اغلب کارها مثل اسمبل کردن مجدد بسته های رسیده، پاسخ مبنی بر دریافت بسته ها (ACK) ، گزارش خطاها،و... توسط کرنل انجام می شود.

·         TCP سه چیز رو برای شما گارانتی میکنه : داده های ما به مقصدبرسه ، داده ها با ترتیب صحیحی برسه ، داده ها بدون تکرار در مقصد دریافت شود.

·         مسیریاب ها در مواجهه با بسته هایTCP رفتارهای خاص متناسبب رو انجام میدن . مثلا در صورت لزوم می تونند تقاضای ارسال مجدد بسته کنند.

 محاسن UDP

·         محدود و ملزم به رعایت از مدل ارتباطی connection oriented نیستیم.

·         کنترل خطاها، پاسخ به فرستنده (ACK) و... به برنامه بستگی داره و ما به عنوان برنامه نویس ویژگیهائی را که نیاز داریم پیاده سازی و استفاده می کنیم.

·         انتقال های broadcast و multicast در UDP امکان پذیره.

 معایبTCP

·         اگر سیستم عامل باگ داشته باشه، ما نمیتونیم از دست این باگ راحت بشیم.ممکنه برای چیزی که ما می خواهیم موثر نباشه و کارا نباشه ولی ما مجبوریم که از همون استفاده کنیم.

·         TCP ویژگیهای فوق العاده ای رو برای شما فراهم می کنه که شاید خیلی از اونها رو نیاز نداشته باشید. در نتیجه برای کار شما، پهنای باند و یا زمان رو هدر میده و بیخود صرف می کنه.

·         در TCP داده ها هیچ محدوده ای مشخص نشده و ما باید خودمان محدوده داده را مشخص کنیم.

·         TCP برای انتقال های broadcast و یا multicast نمیتونه مورد استفاده قرار بگیره.

 معایب UDP

·         با وجود UDP هیچ گارانتی وجود نداره. ممکنه بسته ای تحویل مقصد داده شه ، یا دو بار داده بشه و یا اینکه به ترتیب تحویل داده نشه. و با بروز هریک از این خطاها ما متوجه نمیشویم، مگر اینکه برنامه ای که به داده ها گوش می دهد، در صورت بروز هر یک از خطا ها بخواهد کاری انجام دهد.

·         UDP برای خطاهای احتمالی هیچ گونه مکانیزمی ندارد و پیاده سازی کشف و رفع خطاها به عهده برنامه نویس است.

RFC 768                                                        J. Postel
                                                                     ISI
                                                          28 August 1980
 
 
 
                         User Datagram Protocol
                         ----------------------
 
Introduction
------------
 
This User Datagram  Protocol  (UDP)  is  defined  to  make  available  a
datagram   mode  of  packet-switched   computer   communication  in  the
environment  of  an  interconnected  set  of  computer  networks.   This
protocol  assumes  that the Internet  Protocol  (IP)  [1] is used as the
underlying protocol.
 
This protocol  provides  a procedure  for application  programs  to send
messages  to other programs  with a minimum  of protocol mechanism.  The
protocol  is transaction oriented, and delivery and duplicate protection
are not guaranteed.  Applications requiring ordered reliable delivery of
streams of data should use the Transmission Control Protocol (TCP) [2].
 
Format
------
 
                                    
                  0      7 8     15 16    23 24    31  
                 +--------+--------+--------+--------+ 
                 |     Source      |   Destination   | 
                 |      Port       |      Port       | 
                 +--------+--------+--------+--------+ 
                 |                 |                 | 
                 |     Length      |    Checksum     | 
                 +--------+--------+--------+--------+ 
                 |                                     
                 |          data octets ...            
                 +---------------- ...                 
 
                      User Datagram Header Format
 
Fields
------
 
Source Port is an optional field, when meaningful, it indicates the port
of the sending  process,  and may be assumed  to be the port  to which a
reply should  be addressed  in the absence of any other information.  If
not used, a value of zero is inserted.
 
 
 
 
 
Postel                                                          [page 1]
 
 
                                                             28 Aug 1980
User Datagram Protocol                                           RFC 768
Fields
 
 
 
Destination  Port has a meaning  within  the  context  of  a  particular
internet destination address.
 
Length  is the length  in octets  of this user datagram  including  this
header  and the data.   (This  means  the minimum value of the length is
eight.)
 
Checksum is the 16-bit one's complement of the one's complement sum of a
pseudo header of information from the IP header, the UDP header, and the
data,  padded  with zero octets  at the end (if  necessary)  to  make  a
multiple of two octets.
 
The pseudo  header  conceptually prefixed to the UDP header contains the
source  address,  the destination  address,  the protocol,  and the  UDP
length.   This information gives protection against misrouted datagrams.
This checksum procedure is the same as is used in TCP.
 
                  0      7 8     15 16    23 24    31 
                 +--------+--------+--------+--------+
                 |          source address           |
                 +--------+--------+--------+--------+
                 |        destination address        |
                 +--------+--------+--------+--------+
                 |  zero  |protocol|   UDP length    |
                 +--------+--------+--------+--------+
 
If the computed  checksum  is zero,  it is transmitted  as all ones (the
equivalent  in one's complement  arithmetic).   An all zero  transmitted
checksum  value means that the transmitter  generated  no checksum  (for
debugging or for higher level protocols that don't care).
 
User Interface
--------------
 
A user interface should allow
 
  the creation of new receive ports,
 
  receive  operations  on the receive  ports that return the data octets
  and an indication of source port and source address,
 
  and an operation  that allows  a datagram  to be sent,  specifying the
  data, source and destination ports and addresses to be sent.
 
 
 
 
 
 
[page 2]                                                          Postel
 
 
28 Aug 1980
RFC 768                                           User Datagram Protocol
                                                            IP Interface
 
 
 
IP Interface
-------------
 
The UDP module  must be able to determine  the  source  and  destination
internet addresses and the protocol field from the internet header.  One
possible  UDP/IP  interface  would return  the whole  internet  datagram
including all of the internet header in response to a receive operation.
Such an interface  would  also allow  the UDP to pass  a  full  internet
datagram  complete  with header  to the IP to send.  The IP would verify
certain fields for consistency and compute the internet header checksum.
 
Protocol Application
--------------------
 
The major uses of this protocol is the Internet Name Server [3], and the
Trivial File Transfer [4].
 
Protocol Number
---------------
 
This is protocol  17 (21 octal)  when used  in  the  Internet  Protocol.
Other protocol numbers are listed in [5].
 
References
----------
 
[1]     Postel,   J.,   "Internet  Protocol,"  RFC 760,  USC/Information
        Sciences Institute, January 1980.
 
[2]     Postel,    J.,   "Transmission   Control   Protocol,"   RFC 761,
        USC/Information Sciences Institute, January 1980.
 
[3]     Postel,  J.,  "Internet  Name Server,"  USC/Information Sciences
        Institute, IEN 116, August 1979.
 
[4]     Sollins,  K.,  "The TFTP Protocol,"  Massachusetts  Institute of
        Technology, IEN 133, January 1980.
 
[5]     Postel,   J.,   "Assigned   Numbers,"  USC/Information  Sciences
        Institute, RFC 762, January 1980.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Postel                                                          [page 3]


 

 

 

1:37 | اشكان |






آموزش.طراحي.شبكه.نرم افزار.